Medal of Honor: Warfighter

Μία συνειδητή προσπάθεια να ανοίξει η κουρτίνα στα αληθινά συναισθήματα των σύγχρονων στρατιωτών και των οικογενειών τους. Πετυχαίνει όμως το στόχο της;

Είδος: First Person Shooter [βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου]

Πλατφόρμες: Microsoft Windows PC, PlayStation 3, Xbox 360

Πλατφόρμες ψηφιακής διανομής: Origin [δωρεάν έκδοση του προγράμματος]
Ανάπτυξη: Danger Close Games [DICE Los Angeles]

Εκδότης: Electronic Arts

Παίκτες: Single-player, Multiplayer

Σειρά βιντεοπαιχνιδιών: Medal of Honor

Μηχανή γραφικών: Frostbite 2

Ημερομηνία κυκλοφορίας:

26/10/2012 [Ευρωπαϊκή Ένωση]

23/10/2012 [Βόρεια Αμερική]

25/10/2012 [Αυστραλασία]

15/11/2012 [Ιαπωνία]

Χώρα Προέλευσης: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

Μουσικοσυνθέτης: Ramin Djawadi

Προτεινόμενες Απαιτήσεις:

Λειτουργικό Σύστημα: Windows Vista/7/8/10
Επεξεργαστής: Τετραπύρηνος

Μνήμη RAM: 4 GB
Σκληρός δίσκος: Τουλάχιστον 20 GΒ ελεύθερος χώρος
Κάρτα γραφικών: Συμβατή με DirectX 11 NVIDIA GEFORCE GTX 560 ή ATI RADEON 6950 με 1024 MB RAM
Κάρτα ήχου: Με συμβατότητα με το DirectX 10
DirectX: Συμβατό με DirectX 11
Πληκτρολόγιο
Ποντίκι

Ηλικιακή ταξινόμηση: Mature 17+ [ESRB]

Ψηφιακά μέσα: Διαδικτυακό κατέβασμα, DVD

Εισαγωγή – Σενάριο

Το στόρι του Warfighter συνεχίζει κατά κάποιον τρόπο περίπου από εκεί που μας άφησε ο τερματισμός του Medal of Honor [2010]. Οι πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι αν και νομίζω ότι προστίθενται και ορισμένοι ακόμα νέοι στη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο να έχετε τελειώσει το Medal of Honor [2010] προτού παίξετε το Warfighter. Αφού το σενάριο στέκεται καλά και μόνο του.

Το πολύ βασικό που πρέπει να πω είναι ότι αυτή τη φορά οι παραγωγοί του παιχνιδιού προσπάθησαν να μας πουν μία πολύ πιο συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία. Οπωσδήποτε ως βιντεοπαιχνίδι στοχεύει στην πρόκληση ισχυρών συναισθημάτων. Και σε κάποιον βαθμό το καταφέρνει. Κυρίως μέσω πολλών pre-rendered videos που παρουσιάζουν τις μάχες που οι στρατιώτες πρέπει να δώσουν. Αλλά πιο πολύ μας δείχνουν τις άμεσες επιπτώσεις που έχει ο πόλεμος στις γυναίκες και τις οικογένειες των μαχητών.

Στο παιχνίδι θα δείτε πολλές γυναίκες να κλαίνε και να ανησυχούν για τους πολεμιστές άντρες τους. Και θα καταλάβετε ότι αυτοί οι ήρωες, πολεμούν ουσιαστικά επειδή δεν έχουν εναλλακτική επιλογή. Αφού κατά κανόνα οι πιο φτωχοί συνάνθρωποί μας γίνονται στρατιωτικοί.

Όμως εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο τρόπος που παρουσιάζεται στον παίκτη το σενάριο, η σκηνοθεσία αν θέλετε είναι κακής εκτέλεσης. Έτσι, ενώ θα μπορούσε ο παίκτης να συμμετέχει στην πλοκή του παιχνιδιού με ψυχή και σώμα, τελικά η συγκίνηση είναι η ελάχιστη δυνατή και εντέλει αισθάνεσαι μουδιασμένος και μπερδεμένος παρά συγκινημένος. Κρίμα γιατί αν τα είχαν καταφέρει καλύτερα, δεν θα είχε τελειώσει τόσο άδοξα η θρυλική σειρά, Medal of Honor με αυτό το μετριότατο τελευταίο παιχνίδι.

Επιπροσθέτως, το παιχνίδι περιέχει και λίγες πιο σκληρές σκηνές από βασανιστήρια και εκτελέσεις. Κάτι που δεν υπήρχε στο σαφώς μαλακότερο αλλά και ωραιότερο Medal of Honor [2010]. Αυτές οι αποστολές με άγχωσαν, μου δημιούργησαν αρνητικά συναισθήματα και πιστεύω ότι το game θα ήταν καλύτερο χωρίς αυτές.

Αλλά, επειδή τέτοια πράγματα συμβαίνουν σε κάθε πόλεμο και ο τελευταίος δεν είναι παιδική χαρά, καταλαβαίνω γιατί τις βάζουν εδώ και πολλά χρόνια στα βιντεοπαιχνίδια οι εταιρείες παραγωγής.

Γραφικά – Ήχος

Τα γραφικά του Warfighter είναι ασφαλώς το δυνατότερο χαρτί του παιχνιδιού. Είναι πανέμορφα, πλούσια σε λεπτομέρειες και φαίνονται κάπως καρτουνίστικα σε σχέση με του Medal of Honor [2010].  Παρατηρήστε τα χέρια που κρατούν τα όπλα και θα καταλάβετε τι εννοώ με τον όρο, καρτουνίστικα.

Αυτή η σχεδιαστική τεχνοτροπία μού θύμισε πολλά adventure που έχω παίξει και είναι κάτι που με εξέπληξε θετικά αφού πάντα έβλεπα και βλέπω ταινίες ή σειρές κινουμένων σχεδίων στη ζωή μου και τις αγαπώ πάρα πολύ. Έτσι, σε σχέση με το Medal of Honor [2010], τα γραφικά του Warfighter είναι κατά πολύ ανώτερα και εντυπωσιακότερα. 

Τα γραφικά του τίτλου χρησιμοποιούν την πολύ ισχυρή μηχανή γραφικών από την πολύ επιτυχημένη σειρά First Peron Shooter, Battlefield ονόματι Frostbite και μάλιστα στην 2^η έκδοσή της, Frostbite 2.

Τα μοντέλα των όπλων, τα πρόσωπα και τα σώματα των πρωταγωνιστών και των αντιπάλων σας, οι πάμπολλες φωτιές και οι εκρήξεις, οι περιβάλλοντες χώροι, όλα έχουν αποδοθεί άριστα. Οι ουρανοί ενώ είναι στατικοί έχουν λεπτομέρειες όπως σύννεφα ή φεγγάρι σε νυχτερινές αποστολές και φαίνονται όμορφοι.

Στο Warfighter υπάρχουν πολλά pre-rendered cinematics. Τα οποία προβάλλονται σε 100% πλήρη εικόνα και η ποιότητά τους είναι υψηλή. Μαζί με τα τελευταία υπάρχουν και πολλά in-game videos τα οποία είναι επίσης εντυπωσιακά. Σε αντίθεση με τα γραφικά του Medal of Honor [2010], αυτή τη φορά, τα γραφικά έχουν πολύ πιο ζωηρά, πλούσια χρώματα. Και αυτό μου άρεσε πολύ.

Η απεικόνιση της βίας στο Warfighter έχω την αίσθηση ότι είναι λιγότερο σκληρή σε σχέση με τον προκάτοχό του αλλά σίγουρα αίμα υπάρχει και μπόλικο. Αλλά δεν θυμάμαι να υπάρχουν διαμελισμοί. Επιπλέον, τα physics είναι πολύ εντυπωσιακά.

Ας δούμε και τον ήχο του παιχνιδιού. Την μουσική του παιχνιδιού έχει συνθέσει ο Αμερικανοϊρανός συνθέτης του Medal of Honor [2010], Ramin Djawadi, αλλά πέρα από 1 – 2 κομμάτια στο τέλος του videogame δεν μου άρεσε τόσο όσο του προηγούμενου παιχνιδιού, την οποία κατέβασα από το YouTube και την ακούω κατά καιρούς. Δεν μπήκα καν στον κόπο να κατεβάσω την μουσική του Warfighter.

Τα ηχητικά εφέ του τίτλου είναι πολύ καλά εντούτοις και δημιουργούν ατμόσφαιρα πολέμου. Όλοι οι εχθροί σας μιλούν τη μητρική τους γλώσσα. Και θα πρέπει να παρακολουθείτε τους υποτίτλους οι οποίοι ευτυχώς φαίνονται καθαρά  για να καταλαβαίνετε τι λένε μεταξύ τους. Οι υπότιτλοι των ομιλιών εμφανίζονται με μεγαλύτερα γράμματα και μία γραμματοσειρά που δείχνει πολύ παιδική σε σχέση με αυτή του Medal of Honor [2010].

Γενικά όλα φαίνονται πιο μεγάλα και ογκώδη κατά κάποιον τρόπο στο Warfighter. Και δεν άλλαξα οθόνη ή ανάλυση οθόνης μεταξύ των 2 βιντεοπαιχνιδιών. Επιπροσθέτως, όσοι από τους συμμάχους σας δεν έχουν ως μητρική γλώσσα τα Αγγλικά [π.χ. Φιλιππινέζοι στρατιώτες] τότε οι ηθοποιοί προσομοιώνουν την προφορά με σπαστά Αγγλικά.

Για το Medal of Honor [2010] είχα γράψει ότι η ποιότητα των διαλόγων των πολεμιστών – πρωταγωνιστών είναι πολύ καλή και σε πωρώνει. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει και στο Warfighter. Ο ήχος του Warfighter κινείται σε κατώτερα επίπεδα σε σχέση με τα εξαιρετικά του γραφικά κυρίως λόγω της αδιάφορης μουσικής και των επίσης κατώτερων διαλόγων που περνούν απαρατήρητοι.

Χειρισμός – Gameplay

Μακράν η μεγαλύτερη αποτυχία του Warfighter είναι ο χειρισμός του. Το τελευταίο έχει, σε αντίθεση με το Medal of Honor [2010] πολύ περιπλοκότερο και εξόχως κουραστικό χειρισμό. Κάτι πολύ ασυνήθιστο για τα δεδομένα των First Person Shooter games. Θα ήταν πολύ ευκολότερο αλλά και θα συνιστούσε επιτυχία αν κρατούσαν τα κατά πολύ ευκολότερα και σαφώς λειτουργικότερα controls του προηγούμενου παιχνιδιού.

Αν επιχειρήσετε να αλλάξετε τα πλήκτρα ώστε να ταιριάζουν στις δικές σας ακριβείς προτιμήσεις [κάτι που κάνω εγώ για κάθε καινούργιο παίγνιον που ξεκινάω] τότε θα ξεκινήσει ένας σωστός εφιάλτης. Αυτή είναι μια δουλειά που την έχω κάνει άπειρες φορές και μου παίρνει μερικά λεπτά μόνο. Ε, λοιπόν στο Warfighter μού έφαγε τη ζωή μέχρι να την ολοκληρώσω στο 100%!

Αυτή ακριβώς η απλότητα είναι που λατρεύω σε μείζονες σειρές FPS όπως η πασίγνωστη σειρά Call of Duty, η οποία έχει στο ενεργητικό της 15 τίτλους και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Το manual του Warfighter, ενώ όπως και του Medal of Honor [2010], είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά έχει τις μισές και παρακάτω σελίδες και φαίνεται πολύ φτωχαδιάρικο σε σχέση με του τελευταίου.

Παρά ταύτα και όπως έχω δει σε πολλά άλλα παιχνίδια όπως το Duke Nuke Forever [2011], στις οθόνες loading, οι δημιουργοί σάς δίνουν σημαντικές μικρές μπουκίτσες από βοηθητικές πληροφορίες σχετικά με το gameplay και τις δυνατότητες του Warfighter.

Όταν σηκώνεις ένα όπλο αντιπάλου και κατόπιν αλλάξεις μεταξύ του σηκωμένου αυτού όπλου και του βασικού που σου δίνει το παιχνίδι σε κάθε καινούργια αποστολή. Τότε χάνεις αυτόματα το όπλο που είχες σηκώσει από το έδαφος και άρα πρέπει να επαναλάβεις τη διαδικασία σηκώματος του όπλου. Αυτό ισχύει στις περισσότερες αποστολές αν και όχι σε όλες. Πιστεύω ότι αυτό σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους όχι. Εγώ ανήκω στους δεύτερους.

Κάτι τέτοιο δεν υπήρχε στο Medal of Honor [2010] και μου φάνηκε πολύ παράξενο. Δεν το έχω ξαναδεί σε άλλο παιχνίδι βολών μέχρι τώρα. Αυτό σημαίνει ότι αυτομάτως, η ποικιλία των συνολικών διαθέσιμων όπλων μειώνεται δραματικά.

Και μιλώντας για ποικιλία διαθέσιμων όπλων αυτή είναι από τις μικρότερες και λιγότερο εντυπωσιακές που έχω δει σε FPS games. Κάθε φορά που θα ξεκινάτε μια νέα αποστολή θα σας δίνει συνήθως το παιχνίδι 2 όπλα. Ένα βασικό και ισχυρότερο, με περιορισμένα πυρομαχικά. Τα οποία όμως θα μπορείτε να ξαναγεμίζετε στο τέρμα με ένα απλό πάτημα ενός πλήκτρου όταν έρχεστε κοντά με έναν συμπολεμιστή σας και δεδομένου ότι εκείνος ο συστρατιώτης έχει τον ίδιο οπλισμό με τον δικόν σας.

Η διαφορά με το Medal of Honor [2010] είναι ότι αυτή τη φορά μπορείτε να ξαναφορτώνεστε με σφαίρες όσες φορές το επιθυμείτε χωρίς περιορισμούς. Κάτι που δεν συνέβαινε στο αμέσως προηγούμενο videogame της σειράς.

Το 2^ο όπλο που θα σας δίνεται από το Warfighter θα είναι λίγο μικρότερο αλλά αποτελεσματικότατο και αυτό καθώς θα έχει άπειρες σφαίρες εξαρχής. Τώρα θα μου πείτε, είναι ρεαλιστικό να έχει ένα όπλο άπειρα πολεμοφόδια; Και μάλιστα ένα πολυβόλο ή τουφέκι εφόδου; Ασφαλώς και όχι θα σας απαντήσω αλλά σίγουρα κάνει το gameplay πιο διασκεδαστικό και γρήγορο. Οπότε για μένα περνάει σαν επιλογή των παραγωγών.

Εντυπωσιακοί είναι οι διαφορετικοί τρόποι που πέφτουν κάτω νεκροί οι εχθροί σας. Σε αντίθεση με το Medal of Honor [2010], όπου έπρεπε χειροκίνητα να ενεργοποιήσετε και να απενεργοποιήσετε την νυχτερινή όραση σε σκοτεινές περιοχές όπως σπηλιές. Στο Warfighter η διαδικασία αυτή γίνεται αυτόματα. Δηλαδή, μόλις εισέρχεστε σε έναν άσχημα ή καθόλου φωτισμένο χώρο, το ίδιο το παιχνίδι ενεργοποιεί την night vision και μόλις εξέρχεστε την σβήνει αυτόματα. Πολύ έξυπνη βελτίωση – προσθήκη αυτή.

Μία σοβαρότατη ατέλεια που δεν περίμενα να δω σε ένα σχετικά σύγχρονο παιχνίδι του 2012 είναι ότι δεν υπάρχει ειδικό μενού προβολής των πολλών και καλοφτιαγμένων cinematics – cutscenes. Τέτοιο πρόβλημα δεν είχε το σαφώς ανώτερο, σχεδόν σε όλους τους βασικούς τομείς που απαρτίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι, Medal of Honor [2010].  

Εδώ σημειώνω ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα – πλατφόρμα Origin της Electronic Arts, μου πήρε γύρω στις 9 ώρες για να τελειώσω την campaign του MOH: Warfighter. Χρόνος ικανοποιητικός για τα δεδομένα των μοντέρνων παιχνιδιών FPS. Με το multiplayer δεν ασχολήθηκα καθόλου για 2 βασικότατους λόγους: 1^ον διότι είναι τελείως νεκρό αυτή τη στιγμή. Και 2^ον επειδή η πάρα πολύ αργή ταχύτητα που έχω αυτή τη στιγμή στο ίντερνέτ μου [κάτω από 3 Mbps] δεν μου επιτρέπει να κατεβάσω όλα τα απαραίτητα αρχεία ώστε να συμμετάσχω σε ένα multiplayer game της σύγχρονης εποχής.

Αρκεί να πω, ότι την εποχή που είχε βγει ήταν ένα διαφορετικό και πολύ απαιτητικό διαδικτυακό παιχνίδι. Όπου ο παίκτης διάλεγε έναν συγκεκριμένο στρατιώτη από μία γκάμα 13 ακριβώς πολεμιστών και ταξίδευε σε όλο τον κόσμο για να αμυνθεί υπέρ της πατρίδας του. Π.χ. Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο κλπ. Πρέπει να ήταν πολύ ενδιαφέρον multiplayer τότε. Σίγουρα ήταν πρωτότυπο και πολλοί παίκτες θα το είχαν απολαύσει. Τώρα αναπαύεται εν ειρήνη, δυστυχώς.

Το Warfighter, προς το τέλος του έχει αρκετά σκληρές και βίαιες εικόνες. Οι οποίες ενδέχεται να σοκάρουν και να αναστατώσουν τα παιδιά και ενδεχομένως και τους εφήβους. Γι’ αυτό και συνιστώ την ενασχόληση με αυτό το παιχνίδι μόνο σε ενήλικες.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη του Warfighter είναι μετριότατη και ουσιαστικά οι εχθροί σας ίσα που καλύπτονται από τα πυρά σας. Αυτό, καθιστά τον τίτλο σχετικά εύκολο για έναν έμπειρο shooter gamer. Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία των εμπείρων παικτών, θα σας συνιστούσα να ανεβάσετε το επίπεδο δυσκολίας πάνω από το μεσαίο.

Επιστρέφει στο Warfighter από το Medal of Honor [2010] το εικονίδιο του Headshot, που αυτή τη φορά είναι κόκκινο και επαρκώς μικρότερο σε μέγεθος, όπως φαίνεται στην οθόνη. Το παιχνίδι Tier 1, που απευθυνόταν στους πολύ σκληροπυρηνικούς και γρήγορους παίκτες έχει αφαιρεθεί εντελώς στο Warfighter και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί.

Γενικά το τελευταίο δείχνει μία πολύ πιο πρόχειρη, μη προσεγμένη εικόνα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Συν τοις άλλοις, πολύ ουσιώδες είναι να πούμε ότι το Warfighter έχει σημαντικά bugs και glitches. Σε μία αποστολή με ένα απλό αυτοκίνητο τύπου κούρσας και ενώ είχα ρυθμίσει από την αρχή που ξεκίνησα να παίζω το παιχνίδι την ανάλυση της οθόνης μου στα 1920Χ1080. Ξαφνικά κάτι έγινε και μου κατέβασε την ανάλυση από μόνο του στα 1280Χ720. Με αποτέλεσμα να μην βλέπω πολύ καλά. Πρώτη φορά μού τυχαίνει κάτι τέτοιο σε βιντεοπαιχνίδι.

Αυτό που ενδέχεται να ενοχλήσει πολλούς gamers είναι το ότι το Warfighter είναι ένα πολύ γραμμικό παιχνίδι και καθόλου sandbox (ανοιχτής προσέγγισης). Και αυτό στην εποχή μας ίσως να φανεί ξεπερασμένο σε πολλούς παίκτες FPS.

Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα από τα 2 είδη παιχνιδιού και απολαμβάνω εξίσου τα sandbox και τα linear games. Μάλιστα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ίσως προτιμώ τα γραμμικά λίγο περισσότερο. Αυτό είναι θέμα γούστου εν πάση περιπτώσει και δεν μπορώ να το θεωρήσω αρνητικό.

Σας συνιστώ να κατεβάσετε το παιχνίδι μέσω διαδικτύου αφού το αγοράσετε [εγώ αγόρασα ένα κλειδί για το Origin μέσω ebay για λιγότερο από 5 €]. Και όχι να το εγκαταστήσετε μέσω των 2 DVD που δίνει η συσκευασμένη μορφή του Warfighter. Είχα φοβερές δυσλειτουργίες και προβλήματα όταν επιχείρησα να το εγκαταστήσω από τα δισκάκια και επιπλέον θέλει και πολλές ώρες [πάνω από 3] για να ολοκληρωθεί η ρουτίνα. Αν έχετε μία γρήγορη σύνδεση στο ίντερνετ, τότε θα έχετε τελειώσει στο πι και φι!

Το gameplay αυτό καθαυτό δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει σε σχέση με άλλα ανταγωνιστικά FPS και μου φάνηκε βαρετό και χωρίς νόημα. Το μόνο που έχει ενδιαφέρον είναι οι πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορείτε να μπουκάρετε σε ένα σπίτι που το ελέγχουν πολέμιοί σας. Αυτό το κομμάτι είναι έξυπνα σχεδιασμένο και απαιτεί τη συνεχή προσπάθεια του παίκτη στο να κάνει συνεχόμενα headshots, πράγμα όχι και τόσο εύκολο.

Συμπεράσματα

Καταρχάς αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες μου. Διότι η αξιολόγησή μου του Medal of Honor: Warfighter δεν είναι πολύ μεγάλη σε μέγεθος, όπως οι περισσότερες κριτικές μου είναι πολύ εκτενείς και πιστεύω ότι τις αγαπάτε και γι’ αυτό το γεγονός. Μολονότι είναι η πικρή αλήθεια ότι το ίδιο το Warfighter είναι τόσο μετριότατο σαν παιχνίδι. Που δεν μου άφησε σχεδόν καμία μνήμη και συνεπώς ούτε του αξίζει ούτε του πρέπει μία μεγάλη αξιολόγηση για τούτο.

Το Warfighter είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που ήθελα να το αγαπήσω και πίστευα ότι θα είναι καλό πριν το παίξω. Αλλά δεν με κέρδισε καθόλου σαν αποτέλεσμα. Αν είχαν προσεχθεί περισσότερο ο αχρείαστα περίπλοκος χειρισμός, τα bugs και κυρίως το σενάριο, η σκηνοθεσία αυτού, καθώς και το gameplay, ο τίτλος είχε όλες τις περγαμηνές να επιτύχει το στόχο του. Επιπροσθέτως, η συνειδητή στόχευση των δημιουργών στην πρόκληση έντονων συναισθημάτων ήταν έξυπνη και σωστή απόφαση αλλά κακά εκτελεσμένη την πράξη.

Το συγκεκριμένο videogame είναι τόσο αποτυχημένο, που η σπουδαία, ιστορική σειρά shooter, Medal of Honor σταμάτησε να βγάζει συνέχειες. Άρα το Warfighter ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των θρυλικών Medal of Honor games, δυστυχώς.

Όπως έχει πει και ο μεγάλος κριτικός κινηματογράφου, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος [τον οποίο θαυμάζω απεριόριστα]: «Η αρνητική κριτική είναι ούτως ή άλλως άχαρη διότι η κριτική είναι μία εργασία αγάπης. Και δεν έχει νόημα να γράψεις μία αρνητική κρίση μόνο και μόνο για να επιτεθείς στους δημιουργούς». Όμως για να συμπληρώσω κι εγώ τον σπουδαίο αυτό κριτικό θα πω ότι: Είναι καλό εντέλει να γράφει ένας κριτικός, κριτικές για μη επιτυχημένα βιντεοπαιχνίδια. Έτσι ώστε να έχεις ένα μέτρο σύγκρισης με τα πολύ αξιόλογα και εκλεκτά games.

Και να βλέπεις το γιατί ακριβώς απέτυχε το τάδε βιντεοπαιχνίδι και τι έπρεπε να έχει προσεχθεί καλύτερα για να αποφύγει ο πλαστουργός την τελική αποτυχία. Συνάμα, δεν είναι απαραίτητο μία αρνητική κριτική να είναι επιθετική ή κακεντρεχής. Αν έχεις την ψυχραιμία, την ωριμότητα και την πνευματική διαύγεια, μπορείς να μετατρέψεις την αρνητική αξιολόγηση σε χρήσιμη και πάντοτε με σεβασμό στους δημιουργούς που, όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους στη ζωή και στο έργο τους.

Το μόνο που πραγματικά αξίζει από το Warfighter είναι τα εκπληκτικά γραφικά του. Αν σας αρέσουν τα παιχνίδια δράσης με περίπλοκο χειρισμό τότε ίσως να σας ικανοποιήσει σαν τίτλος. Αλλά στον απαιτητικό gamer που θέλει να δει μια ωραία δουλειά που να έχει κάτι παραπάνω από πολύ καλά γραφικά δεν το συνιστώ καθόλου. Όπως και να’ χει η τελική απόφαση για το αν θα το παίξετε ή όχι είναι δική σας…

Θετικά

·         Έξοχα γραφικά που μοιάζουν κάπως καρτουνίστικα

·         Ζωηρά, πλούσια χρώματα

·         Εντυπωσιακά physics

Αρνητικά

·         Κακή σκηνοθεσία, εκτέλεση του σεναρίου στην πράξη

·         Περιέχει λίγες σκληρές σκηνές βασανιστηρίων και εκτελέσεων

·         Αδιάφορη μουσική

·         Αχρείαστα περίπλοκος και κουραστικός χειρισμός

·         Μικρή ποικιλία διαθέσιμων όπλων

·         Δεν υπάρχει ξεχωριστό μενού για τα πλούσια cinematics

·         Μετριότατη τεχνητή νοημοσύνη

·         Αφαίρεση του “Tier 1” game mode

·         Ενοχλητικά bugs, glitches

·         Βαρετό gameplay που δεν ξεχωρίζει

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 2/5

Medal of Honor [2010]

Ο πόλεμος Αμερικής – Αφγανιστάν, πιο συγκλονιστικός από ποτέ

Είδος: First Person Shooter [βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου]

Πλατφόρμες: Microsoft Windows, PlayStation 3, Xbox 360

Πλατφόρμες ψηφιακής διανομής: Origin, Steam

Ανάπτυξη: Danger Close Games [DICE Los Angeles] (single player), EA Digital Illusions CE AB [DICE] (Multiplayer)

Εκδότης: Electronic Arts

Παίκτες: Single-player, Multiplayer

Σειρά βιντεοπαιχνιδιών: Medal of Honor

Μηχανή γραφικών: Unreal Engine 3 [single-player], Frostbite 1.5 [multiplayer]

Ημερομηνία κυκλοφορίας:

15/10/2010 [Ευρωπαϊκή Ένωση]

12/10/2010 [Βόρεια Αμερική]

14/10/2010 [Αυστραλασία]

14/10/2010 [Ιαπωνία]

Χώρα Προέλευσης: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

Μουσικοσυνθέτης: Ramin Djawadi

Προτεινόμενες Απαιτήσεις:

Λειτουργικό Σύστημα: Windows XP/Vista/7/8/10

Επεξεργαστής: Τετραπύρηνος 2.0 GHz

Μνήμη RAM: 2 GB+

Σκληρός δίσκος: 9 GΒ ελεύθερος χώρος

Κάρτα γραφικών: Μία κάρτα γραφικών με 512 MB VRAM μνήμης. NVIDIA GeForce GTX 260 ή ATI Radeon 4870 ή καλύτερη. Οι κάρτες γραφικών των laptops μπορεί να δουλέψουν αλλά δεν υποστηρίζονται

Συνολική Video RAM: 512 MB

Κάρτα ήχου: Με συμβατότητα με το DirectX 10 

DirectX: 10

Πληκτρολόγιο

Ποντίκι

Ηλικιακή ταξινόμηση: Mature [ESRB], 18+ [PEGI]

Ψηφιακά μέσα: Διαδικτυακό κατέβασμα, DVD, Blu-Ray Disc

Μερικά λόγια για τις διαφορές μεταξύ των λαών της Ανατολής και της Δύσης

Πάντοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας οι λαοί της Ανατολής και της Δύσης ήταν σε πόλεμο. Υπήρχε και υπάρχει μεγάλο μίσος και από τις δύο πλευρές. Οι μεν ανατολικοί δίνουν έμφαση στο συναίσθημα ενώ οι Δυτικοί είναι ψυχροί ορθολογιστές και ακούν μόνο τη λογική τους. Σε τόσο ακραίο βαθμό που το συναίσθημα να μένει ατροφικό.

Στη συγκαιρινή εποχή οι Δυτικοί και κυρίως οι Αγγλοσάξονες μας είπαν ότι όλοι οι Άραβες είναι κακοί. Τον λόγο δεν μας τον εξήγησαν ποτέ. Άρχισαν λοιπόν να κάνουν πολέμους και να εισβάλλουν σε όμορφες χώρες της Ανατολής όπως, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Ιράν κλπ.

Ακόμα και εμάς, τους Ορθόδοξους χριστιανούς, Έλληνες, Σέρβους, Ρουμάνους, Ρώσους κ.ο.κ. μας θεωρούν κάτι σαν Ταλιμπάν όπως έχω ακούσει. Τόσο μυαλό και μόρφωση έχουν τόσα λένε…

Όμως αυτό που δεν ήξεραν οι Αμερικανοί είναι ότι αυτές οι χώρες στις οποίες εισέβαλαν έχουν πίσω τους πολύ μεγάλη ιστορία και πολιτισμό. Μιλάμε για πανάρχαιους λαούς της Μεσοποταμίας, αρχαιότερους και από εμάς τους Έλληνες. Έθνη που προσέφεραν πολλά στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Οι Αμερικάνοι μας είπαν ότι κάνουν τις εισβολές τους δήθεν επειδή οι γυναίκες εκεί υποφέρουν κάτω από την τυραννία των Ισλαμιστών ανδρών που τις κακομεταχειρίζονται. Αυτό, ενώ έχει μία δόση αλήθειας, είναι ένα χοντρό ψέμα των Δυτικών.

Στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος για την εισόρμηση των δυτικών ήταν η αριβιστική αρπαγή των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών αυτών. Ήθελαν, κοινώς να τους αρπάξουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Αυτό σάς φαίνεται ηθικό και σωστό; Εμένα καθόλου. Άρχισαν λοιπόν οι δυτικοί να σκοτώνουν τους ανθρώπους της ανατολής. Και αυτοί ως αντεκδίκηση δημιούργησαν την ισλαμική τρομοκρατία. Σκέφτηκαν, έρχεστε στην χώρα μας και μας σκοτώνετε, θα φτάσουμε κι εμείς στις χώρες σας και θα σας εξοντώσουμε.

Τώρα οι Ευρωπαίοι κλαίγονται σε όλο τον κόσμο και αναρωτιούνται τι κακό έκαναν και τους φονεύουν τόσο άδικα οι κακοί Ισλαμιστές. Οι λέξεις ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία δεν τους θυμίζουν τίποτα.

Εδώ οφείλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν προσπαθώ να αγιοποιήσω τους Μουσουλμάνους που κάνουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη και στην Αμερική. Προσπαθώ να πω ότι όσο άδικοι ήταν οι πόλεμοι που οργάνωσαν οι δυτικοί εναντίον των ισλαμικών εθνών της ανατολής, άλλο τόσο λάθος είναι και οι τρομοκρατικές έφοδοι των ισλαμικών τρομοκρατών.

Σαφώς και δεν πιστεύω ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ή όλοι οι Άραβες είναι κακοί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι «μοχθηροί» άραβες ήταν εκείνοι που διέσωσαν, μεταφράζοντάς τα στα Αραβικά, πάρα πολλά αρχαία ελληνικά κείμενα. Επίσης οι λαοί αυτοί δεν είναι καθόλου κουτοί. Όπως παραδέχονται και οι Εβραίοι. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αραβικές χώρες έχουν βγάλει μεγάλους ηγέτες όπως (μεταξύ άλλων) ο Αιγύπτιος πρώην πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ (γεννηθείς στις 15 Ιανουαρίου 1918), τον οποίον θαυμάζω πάρα πολύ και τον θεωρώ εθνικό ήρωα της σύγχρονης Αιγύπτου.

Βίαιοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλα τα έθνη και τοποθεσίες του πλανήτη Γη. Όπως μειλίχιοι και καλοσυνάτοι άνθρωποι επίσης υπάρχουν παντού. Δεν είναι θέμα εθνικότητας η κακία. Απλώς, ειδικά η Αμερικάνικη κοινωνία είναι σε μεγάλο βαθμό ρατσιστική και πολλοί πολίτες κολυμπάνε στην επιθετικότητα, την εμπάθεια και τη μισανθρωπία.

Πόλεμο εναντίον του Αφγανιστάν είχαν κάνει και οι Ρώσοι πριν τους Αμερικανούς. Αξίζει όμως εδώ να σημειώσω ότι οι γυναίκες των Αφγανών ήταν πολύ πιο ελεύθερες και ευχαριστημένες όσο το Αφγανιστάν τελούσε υπό Ρωσική κατοχή. Οι Ρώσοι, σαν παλιός ορθόδοξος και χριστιανικός λαός που είναι, σέβονται το ασθενές φύλο. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο με ευκολία για τους Αφγανούς και τους Ισλαμιστές γενικότερα. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι το βλέπω με τη δική μου ματιά.

Έτυχε να παρακολουθήσω ένα walkthrough ενός πολύ παλιού παιχνιδιού στρατηγικής και δράσης (Real Time Strategy), το οποίο είχε παίξει και ανεβάσει στο YouTube ένας Άραβας. Το παιχνίδι αυτό είναι από τα πιο δύσκολα που έχω παίξει στη ζωή μου. Ε, λοιπόν αυτός ο Άραβας έκανε πράγματα μέσα στο παιχνίδι τόσο έξυπνα και προχωρημένα που έπαθα πλάκα! Πραγματικά του έβγαλα το καπέλο του ανθρώπου!

Το έθνος του Αφγανιστάν είναι πολύ παλιό. Οι πρώτες ιστορικές καταβολές του αρχίζουν από τον 6^ο αιώνα π.Χ. Τις πρώτες πληροφορίες για αυτό μας τις δίνουν οι Τατζίκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε περάσει από το Αφγανιστάν και είχε χτίσει μεγάλες πόλεις, όπως η σημερινή Κανταχάρ.

Το σημερινό Αφγανιστάν έχει 2 διαφορετικές επίσημες και πιο ομιλούμενες γλώσσες που προέρχονται από τα Περσικά (γνωστά ως Φαρσί): Τα Παστού και τα Ντάρι. Άρα, στην ουσία οι Αφγανοί είναι συγγενείς των Περσών/Ιρανών. Και κάποιοι από αυτούς (σχετικά λίγοι) έχουν και Ελληνικό αίμα, λόγω του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Μέγα Αλέξανδρο οι ανατολίτες τον έχουν κάτι σαν θεό. Η λατρεία του για αυτούς είναι κάτι το ασύλληπτο για εμάς.

Έχω ακούσει παραδοσιακά Ιρανικά/Περσικά έγχορδα όπως το αγαπημένο μου Ραμπάμπ και το Ταρ και αληθινά ξετρελάθηκα από τους ήχους τους! Η μουσική παράδοση του Ιράν και των γύρω χωρών είναι τεράστια με πάμπολλα διαφορετικά μουσικά όργανα όλων των ειδών.

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι οι δυτικοί δεν έχουν απολύτως καμία δουλειά να κάνουν πολέμους στην ανατολή και ότι θα πρέπει να αφήσουν τους λαούς αυτούς να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους. Η επιβολή οιονδήποτε απόψεων και πόσο μάλλον ο πόλεμος είναι φασισμός και για τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.

Εισαγωγή – Σενάριο

Η σειρά παιχνιδιών Medal of Honor που ξεκίνησε ασχολούμενη με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είναι πολύ επιτυχημένη. Το Medal of Honor [2010] είναι το πρώτο game της σειράς που ασχολείται με την τωρινή εποχή και απεικονίζει μοντέρνα όπλα και πολεμικό οπλισμό.

Το σενάριο του Medal of Honor [2010] ακολουθεί τις μάχες τριών Αμερικανών στρατιωτών εναντίον των δυνάμεων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Και παράλληλα μας δείχνει σε μορφή pre-rendered videos, την επαγγελματική σχέση ενός Αμερικανού στρατηγού, ονόματι General Flagg που κάθεται στο γραφείο του στις Η.Π.Α. και δίνει διαταγές στον σαφώς εξυπνότερο και ικανότερο, αλλά πιο χαμηλά στην στρατιωτική ιεραρχία, συνταγματάρχη Drucker.

Πρόκειται για ένα 100% στρατιωτικού τύπου game της σημερινής εποχής με συναισθηματική φόρτιση, ειδικά στο τέλος. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί σαν σύμβολο το κεφάλι και την τρομερή τρίαινα του ελληνικού αρχαίου θεού του δωδεκαθέου Ποσειδώνα. Τον ονομάζει Neptune που είναι η Αγγλοσαξονική ονομασία αυτού του πανίσχυρου θεού της θάλασσας. Ο Ποσειδώνας ήταν αδελφός του Δία και ο δεύτερος ισχυρότερος θεός του Δωδεκαθέου μετά τον τελευταίο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, την οποία έχω μελετήσει από μικρό παιδί και την λατρεύω.

Το Medal of Honor [2010] είναι φανερά επηρεασμένο από την εξαιρετικά δημοφιλή σειρά First Person Shooter, Call of Duty και πιο συγκεκριμένα από το Call of Duty 4: Modern Warfare. Προσφέρει κατά κάποιο τρόπο μία κάπως παρόμοια εμπειρία. Με την έννοια ότι είναι και τα δύο καθαρόαιμα πολεμικού τύπου shooters. Όμως προσωπικά θεωρώ το Medal of Honor [2010] ανώτερο από το Call of Duty 4.

Όπως συνέβη και με το καλύτερο και πιο πολυαγαπημένο First Person Shooter που έχω παίξει μέχρι σήμερα, Soldier of Fortune 2: Double Helix. Οι παραγωγοί του Medal of Honor [2010] προσέλαβαν ως συμβούλους Αμερικανούς βετεράνους πολέμου. Ώστε να κάνουν το παιχνίδι τους όσο πιο ρεαλιστικό και πιστό στην πραγματική μάχη γίνεται. Αυτό οπωσδήποτε απέδωσε καρπούς για το videogame αν δούμε και τις πολύ καλές πωλήσεις που αυτό σημείωσε.

Το Medal of Honor [2010] με τρέλανε με τις Αμερικάνικες συντομογραφίες. Σε σημείο να μην καταλαβαίνω καλά το σενάριο. Πρόβλημα είχαν ακόμα και Αμερικανοί που το έπαιξαν με αυτό. Συμπερασματικά, το σενάριο του Medal of Honor [2010] είναι ενδιαφέρον και σε κρατάει σε μία σχετική εγρήγορση αλλά έχω δει και πολύ καλύτερά του. Αυτό που κλέβει την παράσταση είναι το gameplay όπως θα δούμε παρακάτω.

Γραφικά – Ήχος

Τα γραφικά του τίτλου είναι αρκετά καλά αλλά δεν ακολουθούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας εκείνης της εποχής [2010]. Χρησιμοποιούν την μηχανή γραφικών Unreal Engine 3 της πολύ παλιάς εταιρείας Epic Games, η οποία μηχανή δημιουργήθηκε το 2004 και ήταν ήδη γερασμένη το 2010. Α θέλετε πολύ καλύτερα, άριστα γραφικά, παίξτε το Medal of Honor: Warfighter του 2012, που είναι η επίσημη συνέχεια του Medal of Honor [2010] και το τελευταίο παιχνίδι της ιστορικής σειράς FPS, Medal of Honor.

Παρόλα αυτά τα μοντέλα των όπλων είναι καλοσχεδιασμένα και γενικά τα γραφικά είναι λειτουργικά. Το Medal of Honor [2010] είναι ένα αρκετά βίαιο game και υπάρχουν διαμελισμοί. Χρησιμοποιήστε π.χ. τις καραμπίνες με τα σκάγια σε κοντινές αποστάσεις και θα δείτε τι σας λέω. Όμως δεν συγκαταλέγεται σε καμία περίπτωση μέσα στα πιο βίαια FPS που έχω δει.

Όπως έχει γίνει η μόδα δυστυχώς στα FPS εδώ και πολλά χρόνια, οι ουρανοί του Medal of Honor [2010] φαίνονται ψεύτικοι και στατικοί. Τα πιο παλιά παιχνίδια είχαν περισσότερες λεπτομέρειες στους ουρανούς τους. Επιπλέον δεν υπάρχουν καιρικές συνθήκες όπως χιόνι ή βροχή και αυτό καθιστά τον τίτλο πιο φτωχό.

Τα πολλά, pre – rendered βίντεο του παιχνιδιού, που εξελίσσουν το σενάριο είναι υψηλής ποιότητας και ευκρίνειας και προβάλλονται σε 100% πλήρη οθόνη.

Τα γραφικά του παιχνιδιού θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο χρώμα, αφού φαίνονται κάπως μουντά και ψυχρά. Παρόλα αυτά στις αποστολές από τη μέση του παιχνιδιού και μετά γίνονται πιο ζωντανά τα χρώματα. Το Medal of Honor [2010] εισάγει και μία μικρή καινοτομία όσον αφορά το HUD (Heads Up Display). Επειδή είναι λίγο εκνευριστική η συνεχής αναγραφή των διαφόρων στοιχείων όπως των πυρομαχικών που απομένουν, πυξίδων κλπ.

Σε αυτό το βιντεοπαιχνίδι το HUD εμφανίζεται κατ’ εντολή του παίκτη, αφού πατήσει ένα πλήκτρο στο πληκτρολόγιό του. Και μετά από ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα εξαφανίζεται πάλι. Έτσι, τίποτα δεν εμποδίζει την πλήρη ορατότητά σας στην οθόνη. Αυτό είναι κάτι που μου άρεσε πολύ όταν το είδα.

Όλα τα πράγματα στο παιχνίδι μπορούν να καταστραφούν από τις σφαίρες σας, όπως τζάμια, τρύπες που αφήνουν τα βλήματα των όπλων στους τοίχους κλπ.

Ωστόσο δεν εμφανίζονται καθόλου οι άδειοι κάλυκες που απορρίπτουν τα όπλα. Κάτι που δείχνει μία προχειρότητα και μειώνει σημαντικά τον κατά τα άλλα πολύ υψηλό ρεαλισμό και επαγγελματισμό του τίτλου. Τουλάχιστον ακούγεται ο ήχος των άδειων καλύκων που πέφτουν στο έδαφος. Κάτι είναι κι αυτό.

Τη μουσική του παιχνιδιού έχει γράψει ο πολύ καλός συνθέτης Ramin Djawadi, ο οποίος είναι Αμερικανοϊρανός και είναι μία υπέροχη μίξη ανατολίτικης, Αφγανικής – Περσικής μουσικής με στοιχεία στρατιωτικών εμβατηρίων. Είναι μία μουσική ηρωική και πένθιμη όπως λένε. Έχω κατεβάσει τα μουσικά κομμάτια του παιχνιδιού από το YouTube και τα ακούω συχνά, αφού μου αρέσουν.

Οι εχθροί μιλούν την μητρική τους γλώσσα και η δουλειά των ηθοποιών είναι πειστική. Ειδικά σε στιγμές μάχης και έντασης θα εντυπωσιαστείτε από το ηχητικό αποτέλεσμα. Οι ήχοι των όπλων επίσης πείθουν αν και θα μπορούσαν να ακούγονται λίγο δυνατότερα. Τα ηχητικά εφέ είναι εντυπωσιακά και όλοι οι διάλογοι υποτιτλίζονται κανονικά, αρκεί να τους ενεργοποιήσετε στα options. Η ποιότητα των διαλόγων των στρατιωτών είναι πολύ καλή και πολλές φορές σε πωρώνει. Γενικά ο ήχος του παιχνιδιού δημιουργεί πραγματική ατμόσφαιρα πολέμου και είναι πολύ καλός.

Gameplay – Χειρισμός

Ο χειρισμός του Medal of Honor [2010] είναι από τους πιο απλούς, καλούς και λειτουργικούς που έχω δει σε FPS games. Θα σας συνιστούσα όμως αν αγοράσετε το παιχνίδι από το πολύ καλό Origin, της Electronic Arts, να ασχοληθείτε με το manual έτσι ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε στο έπακρο τις πολλές δυνατότητες που δίνει το ίδιο το game.

Πρώτα απ’ όλα να αναφέρω ότι μου πήρε γύρω στις 7 ώρες για να τελειώσω την campaign του Medal of Honor [2010]. Χρόνος ικανοποιητικός για τα δεδομένα των μοντέρνων παιχνιδιών βολών. Συνολικά, αφιέρωσα 14 ώρες σε αυτό το βιντεοπαιχνίδι.

Το manual των 21 σελίδων που σας δίνει μαζί με το παιχνίδι η πλατφόρμα videogames Origin, είναι μεταφρασμένο πλήρως σε πάρα πολλές γλώσσες μεταξύ των οποίων και η Ελληνική! Και μάλιστα η Ελληνική μετάφραση είναι πολύ ποιοτική. Αυτό πρώτη φορά το βλέπω σε βιντεοπαιχνίδι και είναι κάτι που μου άρεσε πολύ.

Για πρώτη φορά σε παιχνίδι είχα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το πολυαγαπημένο μου τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτή M21. Το οποίο είναι ένα εξαιρετικής ακρίβειας και μεγάλης αξιοπιστίας τουφέκι με διόπτρα για ελεύθερους σκοπευτές, που βασίζεται στο Μ14. Ένα κλασικό Αμερικανικό τουφέκι μάχης [Battle Rifle] που σχεδιάστηκε το 1949 και μπήκε στην υπηρεσία των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων το 1959.

Σκοπός του ήταν να αντικαταστήσει το παρωχημένο πια ημιαυτόματο τουφέκι M1 Garand. Ένα θαυμάσιο όπλο με το οποίο πολέμησαν και νίκησαν οι Αμερικανοί στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, όταν είχε πρωτομπεί σε υπηρεσία το M16 τυφέκιο εφόδου, πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες στον πόλεμο του Βιετνάμ, κορόιδευαν το Μ16 λόγω της πολύ ελαφριάς κατασκευής του από αλουμίνιο και υαλοβάμβακα αλλά κυρίως λόγω της χαμηλής αξιοπιστίας του στις υγρές και λασπώδεις συνθήκες των ζούγκλων του Βιετνάμ. Όταν κατάλαβα ότι επρόκειτο να ρίξω βολές με το Μ21 και όταν το αναγνώρισα σαν όπλο έκανα σαν τρελός από τον ενθουσιασμό μου!

Το Medal of Honor [2010] είναι ένα ευέλικτο παιχνίδι και θα έχετε την ευκαιρία να χειριστείτε διάφορα οχήματα όπως γουρούνες ή ελικόπτερα μάχης Apache. Πέρα από τις περισσότερες αποστολές όπου θα πολεμήσετε σαν πεζός στρατιώτης. Η εμπειρία της οδήγησης γουρούνας ήταν πολύ ωραία και σπάνια για μένα. Εφόσον πάντα μου άρεσαν πολύ τα οχήματα με μεγάλες ρόδες, όπως τα SUV, οι γουρούνες, τα Αγροτικά αυτοκίνητα κ.α.

Όταν φτάνετε σε ένα checkpoint, όπου το παιχνίδι αποθηκεύει αυτόματα την πρόοδό σας, εμφανίζεται στην πάνω δεξιά γωνία της οθόνης η λέξη checkpoint αλλά για λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Λόγω αυτού του ελάχιστου χρονικού διαστήματος της εμφάνισης της λέξης αυτής είναι εύκολο να χάσετε τον λογαριασμό των σωσμένων δυστυχώς. Οπότε πρέπει να έχετε τεταμένη την προσοχή σας και στην γωνία της οθόνης.

Να ξέρετε γενικά ότι οι καραμπίνες με τα σκάγια είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές σε μικρές έως μεσαίες αποστάσεις. Μην τις υποτιμάτε ως όπλα. Στις τελευταίες αποστολές του Medal of Honor [2010], θα αντιμετωπίσετε εκπαιδευμένους και πιο έξυπνους αντιπάλους που φορούν αλεξίσφαιρα. Όπως έχω δει σε πολλά ακόμα FPS games.

Ο τίτλος έχει πολλά stealth στοιχεία, τα οποία είναι ενδιαφέροντα και λειτουργούν καλά. Αυτό που ενδέχεται να ενοχλήσει πολλούς gamers είναι το ότι το Medal of Honor [2010] είναι ένα πολύ γραμμικό παιχνίδι και καθόλου sandbox (ανοιχτής προσέγγισης). Και αυτό στην εποχή μας ίσως να φανεί ξεπερασμένο σε πολλούς παίκτες FPS.

Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα από τα 2 είδη παιχνιδιού και απολαμβάνω εξίσου τα sandbox και τα linear games. Μάλιστα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ίσως προτιμώ τα γραμμικά λίγο περισσότερο. Αυτό είναι θέμα γούστου εν πάση περιπτώσει και δεν μπορώ να το θεωρήσω αρνητικό.

Το Γερμανικό τουφέκι μάχης που χρησιμοποιεί ο Ελληνικός στρατός, G3, είναι ένα από τα πιο παρωχημένα και τριτοκοσμικά όπλα που υπάρχουν. Και είναι μακράν το χειρότερο απ’ όλα τα όπλα του Medal of Honor [2010]. Κλωτσάει τόσο πολύ που με μία μόνο βολή χάνει το σημάδι του. Και ενώ είναι πλήρως αυτόματο όπλο με το ζόρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ημιαυτόματο. Ένα άθλιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιούν μόνο τριτοκοσμικές χώρες όπως το Πακιστάν και η Τουρκία.

Το Καλάσνικοφ ας πούμε, που πολλές χώρες χρησιμοποιούν είναι κατά πολύ ανώτερο από κάθε άποψη από το G3. Είναι φθηνότερο, τρομερά αξιόπιστο, αρκετά ευθύβολο, απλούστατο στη χρήση, καθαρίζεται πολύ εύκολα, έχει μεγάλο γεμιστήρα 30 φυσιγγίων κλπ.

Το κλασικό τουφέκι εφόδου Καλάσνικοφ (ΑΚ-47) δεν διαθέτει τη δυνατότητα ημιαυτόματης βολής στο Medal of Honor [2010]. Αυτό εντούτοις είναι μεγάλο λάθος. Αφού το όπλο αυτό διαθέτει και αυτόματη και ημιαυτόματη βολή στην πραγματικότητα. Είναι  μακράν το πιο πετυχημένο αυτόματο τυφέκιο εφόδου και σαν αρχικό σχέδιο του 1947 ήταν μπροστά από την εποχή του.

Είναι απίστευτο ότι μετά από 70 και πλέον χρόνια χρήσης θεωρείται το κορυφαίο τουφέκι εφόδου στον κόσμο. Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ (Ρώσος στρατιωτικός, σχεδιαστής όπλων χειρός και ποιητής) ήταν ένα φωτεινό μυαλό που έφτιαξε κάτι το ανεπανάληπτο από πλευράς αξιοπιστίας και ευχρηστίας των πολλών όπλων που σχεδίασε μόνος του. Των όπλων της θρυλικής σειράς Καλάσνικοφ.

Αν κρατήσετε το όπλο που σας δίνει το ίδιο το παιχνίδι στην αρχή κάθε αποστολής, τότε θα έχετε πρακτικά άπειρα πυρομαχικά. Αφού κάθε φορά που αυτά σας τελειώνουν, μπορείτε να ξαναφορτώνεστε στο πλήρες από έναν από τους συστρατιώτες σας. Που συνήθως θα κουβαλάει το ίδιο όπλο με σας. Έτσι, σας συνιστώ να χρησιμοποιείτε τα Αμερικάνικα όπλα στην campaign, ώστε να μην ξεμείνετε ποτέ από σφαίρες. Αλλά το τι θα κάνετε δεν θα σας το πω εγώ. Είναι δική σας επιλογή.

Το πιστόλι, που σε πολλές αποστολές θα έχετε είναι ο πιο πιστός σας φίλος, αφού έχει άπειρα πυρομαχικά. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό και πολλοί ίσως το θεωρήσουν ατέλεια αλλά το συγχωρώ εύκολα διότι βοηθάει πολύ το gameplay και είναι ενδιαφέρουσα ως λύση.

Το Medal of Honor [2010] δεν προσφέρει μεγάλη ποικιλία διαφορετικών όπλων αλλά όσα διαθέτει είναι καλοσχεδιασμένα. Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε σε ένα καινούργιο τύπο παιχνιδιού που εισαγάγει το Medal of Honor [2010]. Αυτός ονομάζεται, Tier 1.

Το Tier 1 είναι η δυνατότητα να ξαναπαίξετε ορισμένες αποστολές από την campaign χωρίς όμως τη βοήθεια των checkpoints και μόνο στο επίπεδο δυσκολίας hard. Πρόκειται για ένα είδος παιχνιδιού που απευθύνεται μόνο στους καλύτερους και πιο γρήγορους παίκτες. Οι πίστες πρέπει να ολοκληρωθούν με μία μόνο προσπάθεια από εσάς μέσα σε έναν ορισμένο χρόνο που αναγράφεται στην πάνω αριστερή γωνία της οθόνης σας.

Η κάθε αποστολή έχει διαφορετικό χρόνο. Αν καταφέρετε να τελειώσετε κάποια αποστολή και είστε από τους καλύτερους, τότε το όνομά σας θα γραφτεί σε έναν κατάλογο που μετράει διάφορα πράγματα. Όπως: ποσοστό ευστοχίας βολών, ταχύτητα κ.α.

Επίσης δεν προβάλλονται τα cinematics της campaign στο Tier 1 mode. Αν είστε σκληροπυρηνικοί και ζόρικοι shooters τότε θα τα καταφέρετε με το Tier 1. Αλλιώς, παίξτε την campaign που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη των παικτών και σας δίνει και επιλογή του επιπέδου δυσκολίας. Ή ασχοληθείτε με το διαδικτυακό παιχνίδι.

Για να παίξετε το Tier 1 θα πρέπει κάθε φορά που ανοίγετε το παιχνίδι να βάζετε το username και το password που έχετε στον λογαριασμό σας στο Origin. Δυστυχώς για κάποιο λόγο δεν αποθηκεύει τον κωδικό σας το σύστημα για να συνδέεστε πιο γρήγορα και εύκολα. Δεν έχω ιδέα ποιο username και password θα σας ζητήσει η έκδοση του Steam. Εγώ αγόρασα έναν κωδικό ενεργοποίησης του game από το eBay και το ενεργοποίησα στο Origin.

Να ξέρετε όμως ότι αν θέλετε να παίξετε την επίσημη συνέχεια του Medal of Honor [2010], Medal of Honor: Warfighter του 2012, το τελευταίο δεν υπάρχει στο Steam αλλά μόνο στο Origin. Άρα συμφέρει να φτιάξετε ένα λογαριασμό στο τελευταίο. Η πλατφόρμα αυτή είναι απλή και εύκολη στη χρήση, ενημερώνεται αυτόματα, όπως το Steam και το GOG Galaxy και δεν είναι βαριά. Εγώ σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κατά καιρούς κάνει μεγάλες εκπτώσεις. Εκεί θα βρείτε, μεταξύ άλλων, και την εξαιρετικά δημοφιλή σειρά FPS, Battlefield.  

Το gameplay του Medal of Honor [2010] είναι πολύ καλό και προσφέρει μία δυνατή, διασκεδαστική και συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία. Φυσικά καρδιά και ψυχή κάθε καλού FPS game είναι το gameplay του. Και σε αυτό, το Medal of Honor [2010] τα καταφέρνει πολύ καλά.

Οι συμπολεμιστές σας είναι αδύνατον να σκοτωθούν στη μάχη είτε από τα δικά σας πυρά είτε από των εχθρών σας. Αυτό αν και είναι μη ρεαλιστικό έχει φτιαχτεί επίτηδες έτσι διότι το παιχνίδι έχει συγκεκριμένο στόρι και πρωταγωνιστές. Οι οποίοι πρέπει να τα καταφέρουν να επιβιώσουν μέχρι το τέλος.

Κάτι που με ενθουσίασε πολύ είναι ότι κάθε φορά που πυροβολείτε έναν πολέμιό σας στο κεφάλι (headshot) εμφανίζεται ένα όμορφο εικονίδιο με ένα κεφάλι και ένα στοχάκι στο κάτω μέρος της οθόνης. Αυτό δεν το έχω ξαναδεί σε άλλο παιχνίδι βολών και μου άρεσε πολύ όπως προείπα.

Η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων σας είναι μάλλον μέτρια. Ενώ οι αντίπαλοί σας καλύπτονται πίσω από αντικείμενα με αρκετά έξυπνο τρόπο. Ωστόσο δεν σας πετούν πίσω τις χειροβομβίδες (όπως έχω δει σε άλλα FPS) που τους ρίχνετε και δεν κάνουν και πολλά για να αποφύγουν την έκρηξη αυτών.

Τα καρέ ένα δευτερόλεπτο κάπου – κάπου πέφτουν δραματικά άσχετα με το τι υπολογιστή διαθέτετε. Στην δική μου περίπτωση το πρόβλημα δεν ήταν υπερβολικά έντονο. Αλλά ίσως άλλοι gamers να είχαν σοβαρότερα προβλήματα με αυτό. Όπως και να ‘χει, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο στα videogames και το έχω ξανασυναντήσει πολλές φορές. Δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι είναι κακής ποιότητος. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο.

Το Multiplayer του Medal of Honor [2010] δεν θα μπορέσω να το αναλύσω πολύ ενώ θα το ήθελα λόγω του ότι η ταχύτητα της σύνδεσής μου στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλή (κάτω από 3 Mbps) για να μου επιτρέψει το διαδικτυακό παιχνίδι. Όμως ξέρω ότι σαν multiplayer υποφέρει από κάποια bugs. Και πιο συγκεκριμένα, κάποιες φορές όταν πυροβολείτε κάποιον δεν καταγράφονται τα kills σας ή οι σφαίρες σας δεν σκοτώνουν. Γενικά πρόκειται για ένα πολύ απαιτητικό είδος ιντερνετικού παιχνιδιού και απευθύνεται στους πιο σκληροπυρηνικούς από εσάς.

Αυτό που ξεχωρίζει το multiplayer του τίτλου από τους ανταγωνιστές του είναι τα γαλόνια και τα μετάλλια με τα οποία σας επιβραβεύει το game όταν τα καταφέρνετε καλά.

Συμπεράσματα

Το Medal of Honor [2010] είναι ένα πολύ καλό και διασκεδαστικό shooter με ικανοποιητικά γραφικά, πολύ καλό ήχο και μουσική και πολύ καλό gameplay. Εκεί που υστερεί είναι στο σενάριο, το οποίο είναι κάπως δύσκολο να το παρακολουθήσει κανείς. Αλλά ο επαγγελματισμός και ο ρεαλισμός του τίτλου κινούνται σε υψηλά επίπεδα.

Επίσης είναι ένα σχετικά μαλακό παιχνίδι που άνετα μπορεί να παίξει κι ένα παιδί ή ένας έφηβος αφού δεν περιέχει σκηνές βασανιστηρίων και άλλων πολύ σκληρών και προσβλητικών στοιχείων.

Αν θέλετε να παίξετε το παιγνίδι σε Windows 10, 64 – bit. Ενεργοποιήστε την λειτουργία συμβατότητας με Windows 7. Αλλιώς, το παίγνιον θα παρουσιάσει σοβαρό σφάλμα. Και δεν θα εκκινήσει ποτέ. Για να φτιάξετε την compatibility mode (λειτουργία συμβατότητας), κάντε δεξί κλικ στο εικονίδιο του παιχνιδιού. Μετά αριστερό κλικ.

Πηγαίνετε στην καρτέλα, Properties (ιδιότητες) > Compatibility > Τικάρετε το, Run this program as administrator > Μετά πατήστε Apply (εφαρμογή) και τέλος, OK. Αυτό ήταν όλο! 

Είναι ένα παιχνίδι που θα λατρέψουν όσοι τους αρέσουν τα 100% στρατιωτικού τύπου FPS. Χαρείτε το!

Θετικά

·         Συναισθηματική φόρτιση

·         Πολύ καλός ήχος και πρωτότυπη μουσική

·         Δεν είναι πολύ σκληρό σαν παιχνίδι

·         Τα cinematics

·         Το HUD που εμφανίζεται κατ’ εντολή του παίκτη

·         Η ποιότητα των διαλόγων των στρατιωτών

·         Πολύ λειτουργικός και απλός χειρισμός

·         Manual καλομεταφρασμένο και στα Ελληνικά!

·         Τα stealth στοιχεία

·         Ευέλικτο και ενδιαφέρον gameplay

Αρνητικά

·         Τα καρέ ανά δευτερόλεπτο πέφτουν αρκετές φορές

·         Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς το σενάριο

·         Μέτρια Τεχνητή Νοημοσύνη

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 4/5