Unreal 2: The Awakening

Στρατός, διάστημα και ευαισθησία



Είδος: First Person Shooter (FPS)
Πλατφόρμα: Microsoft Windows, Xbox
Ανάπτυξη: Legend Entertainment
Δημιουργοί: Bob Bates, Michael Verdu, Glen Dahlgren
Σεναριογράφος: Bob Bates
Ψηφιακές πλατφόρμες διανομής: GOG, Steam, old-games.com
Μηχανή γραφικών: Unreal Engine 2
Σειρά παιχνιδιών: Unreal
Παίκτες: Single Player, Multiplayer (ανενεργό αυτή τη στιγμή)
Ημερομηνία κυκλοφορίας:
Microsoft Windows:
Βόρεια Αμερική, 3 Φεβρουαρίου, 2003
Ευρωπαϊκή Ένωση: 7 Φεβρουαρίου, 2003
Ιαπωνία: 19 Μαρτίου, 2004
Παγκόσμια: 17 Μαρτίου, 2008 (Steam)
Xbox:
Βόρεια Αμερική: 10 Φεβρουαρίου, 2004
Ευρωπαϊκή Ένωση: 23 Απριλίου, 2004
Χώρα Προέλευσης: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Η.Π.Α.)
Προτεινόμενες Απαιτήσεις:
Λειτουργικό Σύστημα: Windows XP/Vista/7/8/10
Επεξεργαστής: Intel Pentium 3 ή AMD Athlon 1.2 GHz ή καλύτερος
Μνήμη RAM: 384 GB ή περισσότερο
Σκληρός δίσκος: 3 GB ελεύθερος χώρος
Κάρτα γραφικών: NVIDIA GeForce3 64 MB ή ATi 8500 ή καλύτερη
Κάρτα ήχου: Κάρτα ήχου συμβατή με WindowsVIDIA nForce ή άλλη κάρτα – μητρική πλακέτα που να περιέχει το Dolby Digital Interactive Encoder απαιτούμενο για Dolby Digital ήχο
DirectX: DirectX έκδοση 8.1 ή υψηλότερη

Σύνδεση στο διαδίκτυο: Καλωδιακή ή DSL γραμμή συνιστάται
Πληκτρολόγιο
Ποντίκι
CD-ROM Drive ταχύτητας 8Χ

Ηλικιακή ταξινόμηση: Mature [ESRB], 15+ [ELSPA]
Ψηφιακά μέσα: Διαδικτυακό κατέβασμα, CD-ROM


Μερικά λόγια για τον σπουδαίο Αμερικανό δημιουργό, Bob Bates


Ο Bob Bates είναι ένας εξαιρετικός ανεξάρτητος δημιουργός και σχεδιαστής video games, προγραμματιστής, σεναριογράφος, παραγωγός, επικεφαλής στούντιο, εκτελεστικό μέλος σε πολυεθνικούς εκδότες και ανεξάρτητος σύμβουλος. Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1953.

Ο ίδιος είναι πολυβραβευμένος και έχει παραγάγει ιστορικά και διακεκριμένα adventure games και όχι μόνο. Έχει από το 1986 πλάσει και συμμετάσχει σε παραγωγές πάνω από 40 βιντεοπαιχνιδιών! Τα περισσότερα από αυτά είναι adventure και text adventure.

Παραμένει πολύ ενεργός όλα αυτά τα χρόνια και μάλιστα κατάφερε να δημιουργήσει ολομόναχος ακόμα ένα text adventure του 2017 ονόματι, Thaumistry: In Charms Way. Το οποίο σκοπεύω να παίξω μεταξύ άλλων του ίδιου δημιουργού. Αυτός είναι ο πιο πρόσφατος καρπός των κόπων του. Είναι ένας πολύ ταλαντούχος και πολυπράγμων – πολύπλευρος άνθρωπος τον οποίο σέβομαι και θαυμάζω απεριόριστα. O Bob Bates επιμελήθηκε το σενάριο, τους διαλόγους, τους χαρακτήρες και γενικά τα περισσότερα πράγματα που αφορούν το Unreal 2: The Awakening. Είναι μία από τις καλύτερες δουλειές του σύμφωνα με την Wikipedia (δείτε εδώ το άρθρο για τον Bob Bates).

Για μένα τρεις είναι οι μεγάλοι δημιουργοί των adventure games: Ο Bob Bates, ο Benoit Sokal και ο Ragnar Tornquist, με σειρά μεγαλύτερου θαυμασμού και εκτίμησης. Όμως ο Bob Bates φαίνεται να είναι ο πιο παραγωγικός και εργατικός από τους 3. Ο Benoit Sokal έχει φτιάξει 6 δικά του παιχνίδια, ο Ragnar Tornquist 6 ενώ ο Bob Bates πάνω από 40!

Έχω παρακολουθήσει μία μεγάλη παρουσίαση της δουλειάς του κυρίου Bates στο YouTube (δείτε εδώ) και μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Σκέφτηκα ότι ο κύριος Bates είναι ένας ευγενέστατος, χαρούμενος, ευχάριστος, πολύ ελκυστικός (σαν ενέργεια και προσωπικότητα αλλά και σαν εξωτερική εμφάνιση) και ήρεμος άνθρωπος που είναι εξαιρετικά δημιουργικός και έχει πολλά να πει και να μας δώσει. Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν τα πολύ λαμπερά, φωτεινά και έξυπνα γαλανά του μάτια.

Ακολουθούν διάφορες δηλώσεις του ίδιου του Bob Bates από υλικό που έχω μαζέψει γι’ αυτόν:

·         Ο Bob Bates έχει δηλώσει σε αυτή την πρόσφατη σχετικά συνέντευξή του ότι θα ήθελε να πει πως το πιο σημαντικό πράγμα σε ένα videogame είναι το σενάριο. Ωστόσο ομολόγησε ότι το πιο ουσιώδες για ένα οποιοδήποτε βιντεοπαιχνίδι είναι το να λειτουργεί πολύ καλά χωρίς bugs και εκνευριστικές δυσλειτουργίες και επίσης να έχει καλό gameplay. Σε αυτό, προσωπικά, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τον σοφό αυτόν δημιουργό.

·         Κάθε δημιουργός videogames οφείλει να μάθει από την αρχή την τέχνη του. Και να συνεχίζει να μαθαίνει μέσα στο χρόνο που περνάει και όσο αλλάζει η βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Πρέπει οι πλαστουργοί να παίζουν πολλά παιχνίδια και να δουλεύουν σκληρά. Θέλει πολλή δουλειά για να φτιάξεις ένα παιχνίδι. Και άλλη τόση για να μείνεις στο χώρο μέσα στα έτη που περνούν.

·         Όταν είσαι συγγραφέας και κατασκευαστής δεν ξεκουράζεσαι στην πραγματικότητα ούτε και στις διακοπές σου. Πάντοτε σκέφτεσαι και είσαι συνεχώς σε δημιουργική διαδικασία. Ή όταν διαβάζεις κάτι ή βλέπεις μια ταινία και πάλι ποτέ δεν αναπαύεσαι.

·         Ο Bob Bates έχει δηλώσει ότι είναι δημιουργός και όχι έμπορος. Όταν το άκουσα αυτό αμέσως ανέβηκε ψηλά στην εκτίμησή μου αυτός ο άνθρωπος.

·         Ο κύριος Bates προέρχεται από μία φτωχική οικογένεια των 8 παιδιών. Ο ίδιος λέει πως πάντα ήθελε να γίνει συγγραφέας. Σύντομα όμως συνειδητοποίησε, όπως πολύ απλά λέει και ο ίδιος ότι σαν γραφιάς δεν θα μπορούσε να φάει. Έτσι, βρήκε τη δημιουργική διέξοδο του σεναριογράφου και σχεδιαστή videogames. Και μέσα από σκληρή δουλειά προχώρησε πολύ και καθιερώθηκε ως ένας επιτυχημένος επαγγελματίας.

·         Ο Bob Bates έχει διαβάσει τον Αριστοτέλη και πολλά πράγματα από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Οι περισσότεροι μορφωμένοι δυτικοί άνθρωποι διαβάζουν και μελετούν συστηματικά τους αρχαίους έλληνες σοφούς. Μόνο εμείς οι Έλληνες που είμαστε οι απόγονοί τους δεν τους μελετούμε καθόλου ούτε καν στα Πανεπιστήμια.

·         Ο κύριος Bates φαίνεται από τις ομιλίες του ένας πολύ συγκροτημένος και δημιουργικός άνδρας.

·         Όσον αφορά τους διαλόγους στα βιντεοπαιχνίδια ο Bob Bates έχει πει: Είναι λάθος οι διάλογοι να μοιάζουν με αληθινούς. Λόγω του ότι στον καθημερινό, προφορικό λόγο υπάρχουν πολλές παύσεις και ασάφειες. Οι διάλογοι των videogames πρέπει να είναι σύντομοι, σαφείς, ακριβείς και πάντοτε στην ουσία του εκάστοτε θέματος. Με λίγα λόγια πρέπει να είναι Λακωνικοί. Και όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, «Το Λακωνίζειν εστί Φιλοσοφείν.»

·         Στον ελεύθερό του χρόνο ο Bob Bates είτε παίζει βιντεοπαιχνίδια, είτε βλέπει ταινίες. Αλλά πολύ περισσότερο διαβάζει πολλά βιβλία.

·         Ο Bob Bates έχει παίξει πολλά παιχνίδια που κι εγώ τα έχω τελειώσει στην παιδική – εφηβική μου ηλικία, όπως το πρώτο Half Life, το Abes Oddysee και η θρυλική σειρά Duke Nukem. Και αυτά ήταν μερικά από τα games που έκαναν εντύπωση και στους δυο μας και που τα θυμόμαστε με νοσταλγία.

·         Σύμφωνα με τον Bob Bates, όταν ένα παιχνίδι προσπαθεί να πει μια ιστορία, αυτό αναπόφευκτα σημαίνει ότι το game θα είναι αρκετά γραμμικό. Εντούτοις ο ίδιος υποστηρίζει ότι υπάρχει η χρυσή τομή μεταξύ των βιντεοπαιχνιδιών ανοικτού κόσμου (Open world ή sandbox) και των γραμμικών (linear). Επίσης μας λέει ότι αυτό είναι ένα δίλημμα που πάντα θα υπάρχει στα videogames. Παλιά και καινούργια.

Ο Bob Bates είναι ένας άνθρωπος που έχει το χάρισμα να πλάθει τόσο κωμικά όσο και δραματικά σενάρια. Κάτι που είναι σπάνιο και δείχνει ότι έχει μεγάλη γκάμα ικανοτήτων.


Εισαγωγή – Σενάριο


Θυμάμαι καθαρά ότι είχα δει το εξώφυλλο της θήκης του παιχνιδιού και σκηνές από το βιντεοπαιχνίδι σε σπίτι ενός φίλου. Ο οποίος είχε τότε, την εποχή που είχε πρωτοβγεί το Unreal 2 ένα PC πολύ δυνατό. Πολύ ισχυρότερο του δικού μου καβουρδιστηρίου που είχα εκείνη την περίοδο! Θυμάμαι ότι είχα ζηλέψει που δεν μπορούσα κι εγώ να παίξω αυτό το παιχνίδι. Οι εικόνες που είδα με είχαν εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Αλλά ήταν αδύνατον να παίξω κι εγώ το Unreal 2 στον υπολογιστή – μπακατέλα που είχα τότε!

Μετά από πολλά χρόνια λοιπόν βρήκα το Unreal 2 στο GOG. Και αφού διάβασα κάποιες κριτικές χρηστών το τσίμπησα για τη συλλογή μου. Είχα βεβαίως προηγουμένως σαν παιδί τελειώσει το Unreal Gold που με είχε εντυπωσιάσει πολύ κυρίως σαν gameplay, γραφικά και ήχος. Ο τίτλος του παιχνιδιού, Unreal 2: The Awakening σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση, Το εξωπραγματικό: Το ξύπνημα.

Είναι ένας έξοχα ακριβής τίτλος που ταιριάζει γάντι με το σενάριο του βιντεοπαιχνιδιού αυτού. Όταν δείτε τον τερματισμό αμέσως θα καταλάβετε με λίγη σκέψη, όπως κι εγώ κατανόησα το πόσο εύστοχη είναι αυτή η ονομασία.

Το σενάριο του Unreal 2 έχει ως εξής: Βρισκόμαστε στο μακρινό, διαστημικό μέλλον της ανθρωπότητας. Το ακριβές έτος δεν αναφέρεται στο παιχνίδι. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε πόλεμο με άλλες διάφορες διαστημικές δυνάμεις.

Είστε ο John Dalton. Ένας έγχρωμος αφροαμερικανός πρώην πεζοναύτης και νυν αστυνομικός που περιπολεί ήσυχες και χωρίς δράση περιοχές του διαστήματος. Παλιότερα ο John ανήκε στο σώμα των πεζοναυτών αλλά λόγω του ότι παρέβη διαταγές ανωτέρων του στρατιωτικών τον απέβαλαν από αυτό. Ο John λατρεύει τη στρατιωτική ζωή και παίρνει τη δουλειά του πολύ στα σοβαρά.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι ο Bob Bates που δημιούργησε τους χαρακτήρες επέλεξε έναν αφροαμερικανό για βασικό ήρωα και πρωτοστάτη. Αν και ο κύριος Bates είναι λευκός. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν είναι φυλετιστής ο άνθρωπος και μπράβο του γι’ αυτό. Αφού η Αμερικάνικη κοινωνία είναι φοβερά ρατσιστική, ειδικά με τους μαύρους και όχι μόνο.

Ο John Dalton είναι ένας πολύ τίμιος και καλός άνθρωπος που δυσκολεύεται πολλές φορές να πράξει το στρατιωτικό του καθήκον. Ειδικά όταν οι διαταγές που έχει έρχονται σε κόντρα με την δική του προσωπική ηθική.

Μαζί του στο σκάφος θα είναι οι 3 φίλοι του: Ο κατασκευαστής και γνώστης των όπλων Isaak, ο εξαίρετος πιλότος NeBan και η ευαίσθητη, πολύ όμορφη, σοβαρή, εργατική και σέξι ειδικός πληροφοριών Aida. Μία από τις ομορφότερες κοπέλες που έχω δει ποτέ σε βιντεοπαιχνίδι. Οι χαρακτήρες του Unreal 2 είναι ρεαλιστικότατοι με πλούσιο backstory και είναι όλοι τους γλυκείς και αξιαγάπητοι.

Ο εξωγήινος χοντρούλης πιλότος του σκάφους σας TCA Altantis, NeBan είναι γλυκύτατος και πολύ προσφιλής. Έχει πάντα μια καλή και έξυπνη κουβέντα να πει για όλους τους φίλους του.

Το σενάριο του Unreal 2 έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα με το πώς ξεπερνάμε τους φόβους μας. Μας δείχνει πώς μπορεί οι πρωταγωνιστές να είναι ευαίσθητοι και να έχει ο κάθε ένας από αυτούς κάτι το οποίο πρέπει να παλέψει για να ξεπεράσει. Κάποιον προσωπικό φόβο ή ενοχή.

Είναι ένα περίπλοκο, πρωτότυπο, ώριμο και αριστοτεχνικά δοσμένο στόρι για τη φιλία, το θάρρος, το καθήκον, την ευαισθησία και την εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Μετά από κάθε δύσκολη αποστολή υπάρχει η ανακούφιση και η χαρά ότι η ιστορία εξελίσσεται και πάει παρακάτω.

Στο Unreal 2 υπάρχουν πολύ λίγα κείμενα σε αντίθεση με το παλαιότερο Unreal Gold. Το τελευταίο παρουσίαζε το στόρι μέσω γραπτών ημερολογίων κυρίως νεκρών χαρακτήρων. Στο Unreal 2 η υπόθεση παρουσιάζεται μέσω διαλόγων. Αυτό σίγουρα θα ανακουφίσει πολλούς παίκτες παιχνιδιών δράσης. Το Unreal 2 είναι πολύ διαφορετικό game σε σχέση με το Unreal Gold. Είναι πιο γλυκό και πιο ώριμο παιχνίδι συνολικά.

Ο Bob Bates δήλωσε ότι με το Unreal 2 ήθελε να φτιάξει ένα σενάριο πολύ καλύτερο και περιπλοκότερο από εκείνο το απλοϊκό του Unreal Gold. Και σίγουρα τα κατάφερε περίφημα. Επίσης, ο κύριος Bates έχει πει ότι είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτόν να δημιουργεί στους παίκτες το αίσθημα ότι νοιάζονται για τους πρωταγωνιστές. Αυτό το επιτυγχάνει στο μέγιστο βαθμό στο Unreal 2.

Το Unreal 2 είναι ένα πολύ ενδιαφέρον shooter με πολλά στοιχεία από adventure. Ένα αληθινά σπάνιο μείγμα αρίστης ποιότητας. Λόγω του σεναριογράφου Bob Bates που έχει φτιάξει κυρίως πάρα πολλά adventure games.


Γραφικά – Ήχος


Τα γραφικά του τίτλου ακολουθούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας της εποχής του 2003. Μοιάζουν να είναι τουλάχιστον 2 χρόνια μπροστά από το έτος που πρωτοκυκλοφόρησε το παιχνίδι. Πρόκειται για γραφικά πλούσια σε λεπτομέρειες, απόλυτα λειτουργικά και με ζωηρά, έντονα χρώματα που συνεπαίρνουν.

Οι καιρικές συνθήκες: ήλιος, όξινη βροχή και χιόνι είναι υπέροχα δοσμένες. Οι ουρανοί αναπαριστούν πλανήτες και ιπτάμενα ζώα με πολύ όμορφο τρόπο αν και δεν είναι τόσο εντυπωσιακοί όσο οι αενάως κινούμενοι ουρανοί του Unreal Gold. Ωστόσο, σε σχέση με τους εντελώς ψεύτικους ουρανούς που βλέπουμε στα FPS games των τελευταίων χρόνων είναι η μέρα με τη νύχτα.

Το εφέ με τον κέρσορα του ποντικιού που αλλάζει σχήμα όταν τον κινείτε και που μοιάζει με φουτουριστικό σπαθάκι είναι υπέροχο και δεν το έχω ξαναδεί σε άλλο βιντεοπαιχνίδι.

Το στήθος της κούκλας Aida κουνιέται όταν εκείνη περπατάει ή αναπνέει. Ένα θαυμάσιο εφέ πολύ εντυπωσιακό για τα δεδομένα της εποχής του τίτλου. Συνάμα τα πρόσωπα των NPCs ανοιγοκλείνουν κανονικότατα τα μάτια και κουνάνε τα χείλη και τα φρύδια τους όταν μιλούν. Και ο συγχρονισμός των χειλιών με την ομιλία είναι πολύ καλός. Τα physics του Unreal 2 είναι εκπληκτικά! Είναι απόλαυση αλλά και πίκρα να βλέπεις τον πρωταγωνιστή ή τους εχθρούς του να πεθαίνουν με άπειρους τρόπους από τα πυρά.

Τα πτώματα των πολέμιών σας εξαφανίζονται γρήγορα αφού πέσουν στο έδαφος με ένα πολύ ωραίο εφέ σταδιακού σβησίματος. Αλλά μένουν τα όπλα τους ή πολλές φορές κάποιο power up ώστε να το δείτε και να το τσακώσετε!

Στο Unreal 2 υπάρχει βία και διαμελισμοί αλλά δεν μου φάνηκε προσβλητική σε καμία περίπτωση. Ούτε υπάρχουν σκηνές βασανιστηρίων που πολλούς παίκτες τους ταράζουν και τους ενοχλούν πολύ συμπεριλαμβανομένου και του υποφαινόμενου.

Τα μοντέλα των όπλων είναι εντελώς φουτουριστικά και δεν αντιστοιχούν σε πραγματικά στρατιωτικά ή αστυνομικά όπλα της εποχής μας. Είναι πολύ καλοσχεδιασμένα και φαίνονται στιλπνά και όμορφα.

Τρυφερά, μικρά και όμορφα πλασματάκια κυκλοφορούν στο σκάφος TCA Atlantis της ομάδας σας. Τα λένε Seagoats, τράγοι του νερού δηλαδή! Προκαλούν μπελάδες όπου πάνε αλλά είναι γλυκύτατα και τρισχαριτωμένα!

Αν ανεβάσετε στο μέγιστο την ποιότητα των γραφικών μέσω των options, να ξέρετε ότι θα καθυστερούν πολύ περισσότερο τα ήδη χρονοβόρα και βαριά loading. Κάτι που συμβαίνει σε πολλά games και ειδικά τα πιο παλιά.

Η οθόνη δράσης του παιχνιδιού είναι πλήρης και τα στοιχεία ελέγχου είναι τοποθετημένα πολύ διακριτικά στις επάνω γωνίες της οθόνης, δεξιά και αριστερά. Όταν έχετε χαμηλό αριθμό πυρομαχικών στο γεμιστήρα αναβοσβήνει η μπάρα clip. Clip σημαίνει γεμιστήρας. Πολύ προχωρημένη λειτουργία για τα δεδομένα του 2003.

Τα πολλά βίντεο του Unreal 2 είναι φτιαγμένα με την μηχανή γραφικών του ίδιου του παιχνιδιού και δεν είναι pre rendered. Η ποιότητά τους όμως είναι θαυμάσια. Η αναπαράσταση της φωτιάς και των εκρήξεων είναι περίφημη. Επίσης εντυπωσιακή είναι και η εμφάνιση ζημιάς σε τοίχους και αντικείμενα στο χώρο από τα όπλα σας.

Στο Unreal 2 υπάρχουν πολλά όπλα. Το καθένα με το δικό του ξεχωριστό και πολύ όμορφο στοχάκι στην οθόνη. Είναι εύκολο να ξεχωρίσετε τα όπλα μεταξύ τους είτε από την εμφάνισή τους είτε από το στοχάκι όπως προείπα. Κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο εύκολα εφικτό σε άλλα FPS.

Ας δούμε και τον ήχο. Η μουσική του παιχνιδιού αποτελείται από 33 κομμάτια μεγάλης διάρκειας. Το είδος τους είναι μάλλον Ambient και πολλά από αυτά έχουν ηρεμιστικές ιδιότητες. Πέρα από το κομμάτι που ακούγεται όταν ανοίγετε το Unreal 2 XMP Multiplayer. Το οποίο είναι επικό και πένθιμο και είναι εντυπωσιακό, τα υπόλοιπα μουσικά στοιχεία του παιχνιδιού δεν μου άφησαν κάποια ισχυρή μνήμη στο μυαλό. Μολονότι συνοδεύουν ευχάριστα τη γρήγορη δράση του παιχνιδιού. Η μουσική του Unreal 2 αλλάζει ανάλογα αν υπάρχει κίνδυνος τριγύρω σας ή τα πράγματα είναι ήρεμα. Κάτι που υπήρχε στα παλιά κυρίως παιχνίδια και είναι πολύ ωραίο.

Τα ηχητικά εφέ είναι σπουδαία και πολύ πλούσια. Δημιουργούν οπωσδήποτε πολύ υποβλητική, απόκοσμη και τρομακτική ατμόσφαιρα. Οι ηθοποιοί έχουν σε γενικές γραμμές μπάσες ή βραχνές φωνές και αποδίδουν πιστά και καλά τα συναισθήματα της κάθε περίστασης. Η φωνή του πρωτοστάτη John Dalton ακούγεται πολύ μπάσα και αντρίκια και ακόμα και η φωνή της γλυκύτατης Aida είναι και αυτή βαθιά, σοβαρή και αξιοπρεπής.

Οι διάλογοι ακούγονται δυνατά και καθαρά. Τα κείμενα των διαλόγων, γραμμένα από το χέρι του «μάγου» Bob Bates είναι θαυμαστής ποιότητας, σύντομα, σαφή, ακριβή και ελκυστικά. Σε κάνουν να θέλεις να τα δεις και να τα μάθεις όλα σχετικά με τους πρωταγωνιστές! Η γραμματοσειρά των κειμένων είναι πολύ θελκτική, φαίνεται κάπως παιδική αν και είναι σχετικά μικρή.

Συνολικά, τόσο τα γραφικά όσο και ο ήχος του Unreal 2 κινούνται σε πολύ υψηλά επίπεδα και θα ικανοποιήσουν και τους πιο απαιτητικούς από εσάς.


Gameplay – Χειρισμός


Ο χειρισμός του Unreal 2 είναι από τους πιο απλούς, εύκολους και λειτουργικούς που έχω δει σε FPS games. Ακριβώς επειδή ο John Dalton κινείται αργά στο χώρο, λόγω της βαριάς προστατευτικής στολής που φοράει θα πρέπει να αξιοποιήσετε το διπλό άλμα. Και πώς λειτουργεί αυτό; Απλά πατήστε γρήγορα 2 φορές ένα από τα πλήκτρα κίνησης (πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά) και τότε ο πρωταγωνιστής θα κάνει ένα μεγάλο σάλτο προς την κατεύθυνση που δώσατε εντολή.

Το διπλό άλμα είναι πολύ χρήσιμο αν θέλετε να αποφύγετε τις βολές των εχθρών σας ή γενικά να ξεφύγετε από κάποιον πιο γρήγορο από εσάς αντίπαλο. Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στο Unreal 2. Το γεγονός της βραδείας κίνησης του βασικού ήρωα είναι το μόνο αρνητικό στοιχείο που δυσκολεύει στην πράξη το gameplay του Unreal 2. Αν και το όλο ζήτημα αυτό είναι στην ουσία μικρολεπτομέρεια.

Στο παιχνίδι υπάρχουν και στοιχεία τρόμου όπως γιγαντιαίες αράχνες που σας επιτίθενται βγάζοντας αηδιαστικούς και αποκρουστικούς ήχους. Αν έχετε εντομοφοβίες δείτε το σαν μία καλή ευκαιρία να ξεπεράσετε τους φόβους σας. Εγώ έχω έντονη αραχνοφοβία και εντομοφοβία από παιδί. Όμως λόγω των όπλων που σας δίνει το Unreal 2 θα αισθανθείτε πιο ισχυρός απέναντι στους φόβους σας γιατί θα ξέρετε ότι μπορείτε με ευκολία να εξοντώσετε τις αράχνες αυτές.

Ωστόσο αν φοβάστε υπερβολικά και πιστεύετε ότι δεν θα τα καταφέρετε να κατανικήσετε τον φόβο σας τότε μην παίξετε το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι. Μολονότι καλό είναι κανείς να ξεπερνάει τους φόβους του και να προχωράει πάρα πέρα. Άλλωστε, ένα παιχνίδι είναι μοναχά και όχι η πραγματικότητα.

Τα όπλα του Unreal 2 είναι πολλά, ενδιαφέροντα και ισχυρά. Συνάμα, έχουν λειτουργία δεύτερης βολής (alternate fire). Κάτι που συνέβαινε σε όλα τα shooters της παλιάς εποχής. Αν θέλετε να σκαρφαλώσετε κάπου, κρατήστε πατημένο το πλήκτρο του άλματος και ο πρωταγωνιστής θα κάνει το λεγόμενο mantle.

Το Unreal 2 όταν ξεκινάει να τρέχει πολλές φορές ανοίγει σε μικρό παράθυρο και όχι σε πλήρη οθόνη. Αυτή είναι μία μικρή δυσλειτουργία που εύκολα διορθώνεται. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, κάντε κλικ με το ποντίκι σας στο ανοιχτό παράθυρο του παιχνιδιού και πατήστε ταυτόχρονα Alt και Enter στο πληκτρολόγιό σας. Έτσι θα μπείτε αμέσως σε πλήρη οθόνη.

Το Unreal 2 υποστηρίζει αναλύσεις οθόνης μέχρι και 1920Χ1080 κανονικά χωρίς να μπλέξετε με ειδικές ρυθμίσεις. Το Unreal 2 δεν αφήνει τους παίκτες να διακόψουν τα cinematics. Κάτι που ενδέχεται να ενοχλήσει κάποιους από εσάς. Εμένα προσωπικά δεν με πείραξε καθόλου αυτό.

Οι πίστες των αποστολών είναι μεγάλες σε έκταση και αυτό λόγω του ότι το παιχνίδι σχεδιάστηκε αρχικά για PC. Αυτό είναι πάντα πλεονέκτημα για ένα παιχνίδι αφού τα PC είναι πάντα πιο ισχυρά και δίνουν περισσότερες δυνατότητες από τις κονσόλες.

Το Unreal 2 είναι άριστα οργανωμένο από κάθε πλευρά. Εντούτοις το μόνο που δεν μου άρεσε καθόλου είναι η οθόνη των save. Οι διαθέσιμες θέσεις για να σώσετε είναι λίγες για την συνολική διάρκεια του συγκεκριμένου παιχνιδιού (εμένα μου πήρε γύρω στις 15 ώρες να το ολοκληρώσω).

Μόνη λύση που υπάρχει είναι να αποθηκεύετε πάνω στα ήδη αποθηκευμένα από ένα σημείο και μετά. Και επιπροσθέτως δεν υπάρχει κάποια μικρή εικόνα ώστε να βλέπετε τι φορτώνετε κάθε φορά. Παρόλα αυτά υπάρχει ένδειξη της ημερομηνίας και ώρας παρμένη από το ρολόι του υπολογιστή σας, κάτι που διευκολύνει κάπως την κατάσταση.

Στο Unreal 2 υπάρχουν τόσο αμυντικές αποστολές, στις οποίες θα πρέπει να οργανώσετε έξυπνα την άμυνά σας εναντίον των εισβολέων. Όσο και αποστολές εξερεύνησης στις οποίες θα αναλάβετε πιο επιθετικό ρόλο.

Όταν πατάς το πλήκτρο που σου δείχνει τα objectives της καθεμιάς αποστολής. Τα οποία ανανεώνονται και αλλάζουν σε πραγματικό χρόνο, το παιχνίδι κάνει αυτόματα παύση για να μπορείτε να τα διαβάσετε με την ησυχία σας. Χωρίς να ανησυχείτε ότι όσο διαβάζετε θα σας σκοτώσει κάποιος αντίπαλος.

Το Unreal 2 είναι ένα videogame που ακολουθεί την παλιά μόδα των power ups όπως medkits. Και όχι το να πρέπει να καλύπτεστε από τα εχθρικά πυρά όταν έχετε πληγωθεί για να επιστρέψει η υγεία σας σε κανονικά επίπεδα όπως στα σύγχρονα FPS games. Επίσης πρέπει να ψάχνετε πολύ καλά τις πίστες για τυχόν health packs, energy shields και πολύτιμα πυρομαχικά για τα όπλα σας. Όσο πιο καλά εξερευνάτε τις περιοχές του παιχνιδιού τόσο πιο καλά εξοπλισμένοι θα είστε για τις δύσκολες μάχες που σας περιμένουν.

Και μιας και μιλάμε για όπλα, αυτά έχουν πολύ ευφάνταστα και πρωτότυπα ονόματα – παρατσούκλια, όπως θα σας τα λέει ο ειδικός επί των πολεμοφοδίων, Isaak.

Η τεχνητή νοημοσύνη των πολέμιών σας είναι υψηλή. Τρέχουν σαν παλαβοί από δω και από κει και καλύπτονται έξυπνα ή πέφτουν κάτω στο έδαφος για να μην τους πετύχετε. Οι εχθροί σας έχουν στο οπλοστάσιό τους ισχυρά όπλα κάτι που τους κάνει πολύ επικίνδυνους. Τα δικά σας όπλα δεν διαφέρουν πολύ από αυτά των πολεμίων σας. Τα reload των διαφόρων όπλων είναι σε γενικές γραμμές αρκετά γρήγορα, κάτι που διευκολύνει και επιταχύνει το gameplay.

Κατά την τελευταία μάχη με το τεράστιο εξωγήινο μεταλλαγμένο φρικιό, αφού δεχτεί αρκετά από τα πυρομαχικά σας θα χάσει από το ένα του χέρι το πανίσχυρο όπλο του. Εσείς θα πρέπει απλά να το σηκώσετε από το πάτωμα και να αποτελειώσετε το φοβερό κτήνος. Η τελική αυτή μάχη είναι σχετικά εύκολη.

To Unreal 2 έχει κάποια κοινά στοιχεία με το Unreal Gold, όπως το διαστημικό περιβάλλον και τους σκληροτράχηλους πολεμιστές Skaarj. Αλλά το σενάριο, οι χαρακτήρες και όλα τα υπόλοιπα είναι εντελώς καινούργια λόγω του ότι τα επιμελήθηκε ο μοναδικός Bob Bates.

Με το XMP multiplayer του Unreal 2 δεν θα ασχοληθώ καθόλου αν και το έτρεξα φυσικά διότι είναι εντελώς νεκρό αυτή την στιγμή. Πάντως απ’ ότι έχω μάθει από κριτικές χρηστών είχε τη φήμη ενός από τα καλύτερα multiplayer games της εποχής του.

Ο συγκλονιστικός τερματισμός του Unreal 2 με έκανε να δακρύσω και να κλάψω από θλίψη, στεναχώρια αλλά και μία γλυκιά αίσθηση ανακούφισης και δικαίωσης για τον πρωταγωνιστή, John Dalton. Είναι ένα από τα πιο δυνατά φινάλε που έχω δει μέχρι τώρα. Με πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση.


Επίλογος


Το Unreal 2: The Awakening είναι ένα αληθινά πολύ καλοφτιαγμένο FPS game που όμως έχει σενάριο που μοιάζει με adventure, αφού το τελευταίο το έχει επιμεληθεί ο περίφημος δημιουργός βιντεοπαιχνιδιών και συγγραφέας Bob Bates. Είναι το Unreal 2 τόσο καλό παιχνίδι που το μόνο αρνητικό (αν και είναι μικρολεπτομέρεια) που εντόπισα είναι η αργή κίνηση του πρωταγωνιστή, John Dalton στο χώρο. Ακόμα και αυτό όμως δικαιολογείται αφού ο τελευταίος φοράει μία βαριά προστατευτική στολή και άρα η αργή κίνηση φαίνεται φυσιολογική.

Το στόρι του Unreal 2 είναι έντονο, δραματικό, πρωτότυπο και με στοιχεία χιούμορ διάσπαρτα. Τα γραφικά και ο ήχος είναι εξαιρετικά και στέκονται πολύ καλά και σήμερα. Ο χειρισμός από τους πιο απλούς και λειτουργικούς. Και το gameplay αξιόλογο με ένα ελάχιστο ψεγάδι, αυτό της αργής κίνησης του πρωτοστάτη.

Αξίζει λοιπόν με τα χίλια για μένα να ασχοληθεί κανείς με ένα μικρό διαμαντάκι όπως το Unreal 2. Έχει πολλές ώρες ψυχαγωγίας να προσφέρει και η ποιότητά του είναι έξοχη. Καλή σας διασκέδαση!


Θετικά


·         Πρωτότυπο και δυνατό σενάριο
·         Εκπληκτικά γραφικά
·         Αξιόλογος ήχος
·         Ξεκούραστος και λειτουργικός χειρισμός
·         Ο παίκτης νοιάζεται πολύ και δένεται με τους ξεχωριστούς ήρωες
·         Πολλά και πρωτότυπα όπλα της διαστημικής εποχής
·         Υποστηρίζει FullHD ανάλυση οθόνης από την αρχή
·         Είναι άριστα οργανωμένο από κάθε πλευρά
·         Μεγάλες σε έκταση πίστες
·         Υψηλή τεχνητή νοημοσύνη
·         Έντονη συναισθηματική φόρτιση


Αρνητικά


·         Αργή η κίνηση του πρωταγωνιστή στον χώρο
·         Χρονοβόρα loading
·         Η οθόνη των save/load



ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 4,5/5



Medal of Honor [2010]

Ο πόλεμος Αμερικής – Αφγανιστάν, πιο συγκλονιστικός από ποτέ


Μερικά λόγια για τις διαφορές μεταξύ των λαών της Ανατολής και της Δύσης


Πάντοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας οι λαοί της Ανατολής και της Δύσης ήταν σε πόλεμο. Υπήρχε και υπάρχει μεγάλο μίσος και από τις δύο πλευρές. Οι μεν ανατολικοί δίνουν έμφαση στο συναίσθημα ενώ οι Δυτικοί είναι ψυχροί ορθολογιστές και ακούν μόνο τη λογική τους. Σε τόσο ακραίο βαθμό που το συναίσθημα να μένει ατροφικό.

Στη συγκαιρινή εποχή οι Δυτικοί και κυρίως οι Αγγλοσάξονες μας είπαν ότι όλοι οι Άραβες είναι κακοί. Τον λόγο δεν μας τον εξήγησαν ποτέ. Άρχισαν λοιπόν να κάνουν πολέμους και να εισβάλλουν σε όμορφες χώρες της Ανατολής όπως, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Ιράν κλπ.

Ακόμα και εμάς, τους Ορθόδοξους χριστιανούς, Έλληνες, Σέρβους, Ρουμάνους, Ρώσους κ.ο.κ. μας θεωρούν κάτι σαν Ταλιμπάν όπως έχω ακούσει. Τόσο μυαλό και μόρφωση έχουν τόσα λένε…

Όμως αυτό που δεν ήξεραν οι Αμερικανοί είναι ότι αυτές οι χώρες στις οποίες εισέβαλαν έχουν πίσω τους πολύ μεγάλη ιστορία και πολιτισμό. Μιλάμε για πανάρχαιους λαούς της Μεσοποταμίας, αρχαιότερους και από εμάς τους Έλληνες. Έθνη που προσέφεραν πολλά στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Οι Αμερικάνοι μας είπαν ότι κάνουν τις εισβολές τους δήθεν επειδή οι γυναίκες εκεί υποφέρουν κάτω από την τυραννία των Ισλαμιστών ανδρών που τις κακομεταχειρίζονται. Αυτό, ενώ έχει μία δόση αλήθειας, είναι ένα χοντρό ψέμα των Δυτικών.

Στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος για την εισόρμηση των δυτικών ήταν η αριβιστική αρπαγή των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών αυτών. Ήθελαν, κοινώς να τους αρπάξουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Αυτό σάς φαίνεται ηθικό και σωστό; Εμένα καθόλου. Άρχισαν λοιπόν οι δυτικοί να σκοτώνουν τους ανθρώπους της ανατολής. Και αυτοί ως αντεκδίκηση δημιούργησαν την ισλαμική τρομοκρατία. Σκέφτηκαν, έρχεστε στην χώρα μας και μας σκοτώνετε, θα φτάσουμε κι εμείς στις χώρες σας και θα σας εξοντώσουμε.

Τώρα οι Ευρωπαίοι κλαίγονται σε όλο τον κόσμο και αναρωτιούνται τι κακό έκαναν και τους φονεύουν τόσο άδικα οι κακοί Ισλαμιστές. Οι λέξεις ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία δεν τους θυμίζουν τίποτα.

Εδώ οφείλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν προσπαθώ να αγιοποιήσω τους Μουσουλμάνους που κάνουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη και στην Αμερική. Προσπαθώ να πω ότι όσο άδικοι ήταν οι πόλεμοι που οργάνωσαν οι δυτικοί εναντίον των ισλαμικών εθνών της ανατολής, άλλο τόσο λάθος είναι και οι τρομοκρατικές έφοδοι των ισλαμικών τρομοκρατών.

Σαφώς και δεν πιστεύω ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ή όλοι οι Άραβες είναι κακοί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι «μοχθηροί» άραβες ήταν εκείνοι που διέσωσαν, μεταφράζοντάς τα στα Αραβικά, πάρα πολλά αρχαία ελληνικά κείμενα. Επίσης οι λαοί αυτοί δεν είναι καθόλου κουτοί. Όπως παραδέχονται και οι Εβραίοι. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αραβικές χώρες έχουν βγάλει μεγάλους ηγέτες όπως (μεταξύ άλλων) ο Αιγύπτιος πρώην πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ (γεννηθείς στις 15 Ιανουαρίου 1918), τον οποίον θαυμάζω πάρα πολύ και τον θεωρώ εθνικό ήρωα της σύγχρονης Αιγύπτου.

Βίαιοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλα τα έθνη και τοποθεσίες του πλανήτη Γη. Όπως μειλίχιοι και καλοσυνάτοι άνθρωποι επίσης υπάρχουν παντού. Δεν είναι θέμα εθνικότητας η κακία. Απλώς, ειδικά η Αμερικάνικη κοινωνία είναι σε μεγάλο βαθμό ρατσιστική και πολλοί πολίτες κολυμπάνε στην επιθετικότητα, την εμπάθεια και τη μισανθρωπία.

Πόλεμο εναντίον του Αφγανιστάν είχαν κάνει και οι Ρώσοι πριν τους Αμερικανούς. Αξίζει όμως εδώ να σημειώσω ότι οι γυναίκες των Αφγανών ήταν πολύ πιο ελεύθερες και ευχαριστημένες όσο το Αφγανιστάν τελούσε υπό Ρωσική κατοχή. Οι Ρώσοι, σαν παλιός ορθόδοξος και χριστιανικός λαός που είναι, σέβονται το ασθενές φύλο. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο με ευκολία για τους Αφγανούς και τους Ισλαμιστές γενικότερα. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι το βλέπω με τη δική μου ματιά.

Έτυχε να παρακολουθήσω ένα walkthrough ενός πολύ παλιού παιχνιδιού στρατηγικής και δράσης (Real Time Strategy), το οποίο είχε παίξει και ανεβάσει στο YouTube ένας Άραβας. Το παιχνίδι αυτό είναι από τα πιο δύσκολα που έχω παίξει στη ζωή μου. Ε, λοιπόν αυτός ο Άραβας έκανε πράγματα μέσα στο παιχνίδι τόσο έξυπνα και προχωρημένα που έπαθα πλάκα! Πραγματικά του έβγαλα το καπέλο του ανθρώπου!

Το έθνος του Αφγανιστάν είναι πολύ παλιό. Οι πρώτες ιστορικές καταβολές του αρχίζουν από τον 6ο αιώνα π.Χ. Τις πρώτες πληροφορίες για αυτό μας τις δίνουν οι Τατζίκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες. Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε περάσει από το Αφγανιστάν και είχε χτίσει μεγάλες πόλεις, όπως η σημερινή Κανταχάρ.

Το σημερινό Αφγανιστάν έχει 2 διαφορετικές επίσημες και πιο ομιλούμενες γλώσσες που προέρχονται από τα Περσικά (γνωστά ως Φαρσί): Τα Παστού και τα Ντάρι. Άρα, στην ουσία οι Αφγανοί είναι συγγενείς των Περσών/Ιρανών. Και κάποιοι από αυτούς (σχετικά λίγοι) έχουν και Ελληνικό αίμα, λόγω του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Μέγα Αλέξανδρο οι ανατολίτες τον έχουν κάτι σαν θεό. Η λατρεία του για αυτούς είναι κάτι το ασύλληπτο για εμάς.

Έχω ακούσει παραδοσιακά Ιρανικά/Περσικά έγχορδα όπως το αγαπημένο μου Ραμπάμπ και το Ταρ και αληθινά ξετρελάθηκα από τους ήχους τους! Η μουσική παράδοση του Ιράν και των γύρω χωρών είναι τεράστια με πάμπολλα διαφορετικά μουσικά όργανα όλων των ειδών.

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι οι δυτικοί δεν έχουν απολύτως καμία δουλειά να κάνουν πολέμους στην ανατολή και ότι θα πρέπει να αφήσουν τους λαούς αυτούς να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους. Η επιβολή οιονδήποτε απόψεων και πόσο μάλλον ο πόλεμος είναι φασισμός και για τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.


Εισαγωγή – Σενάριο


Η σειρά παιχνιδιών Medal of Honor που ξεκίνησε ασχολούμενη με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είναι πολύ επιτυχημένη. Το Medal of Honor [2010] είναι το πρώτο game της σειράς που ασχολείται με την τωρινή εποχή και απεικονίζει μοντέρνα όπλα και πολεμικό οπλισμό.

Το σενάριο του Medal of Honor [2010] ακολουθεί τις μάχες τριών Αμερικανών στρατιωτών εναντίον των δυνάμεων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Και παράλληλα μας δείχνει σε μορφή pre-rendered videos, την επαγγελματική σχέση ενός Αμερικανού στρατηγού, ονόματι General Flagg που κάθεται στο γραφείο του στις Η.Π.Α. και δίνει διαταγές στον σαφώς εξυπνότερο και ικανότερο, αλλά πιο χαμηλά στην στρατιωτική ιεραρχία, συνταγματάρχη Drucker.

Πρόκειται για ένα 100% στρατιωτικού τύπου game της σημερινής εποχής με συναισθηματική φόρτιση, ειδικά στο τέλος. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί σαν σύμβολο το κεφάλι και την τρομερή τρίαινα του ελληνικού αρχαίου θεού του δωδεκαθέου Ποσειδώνα. Τον ονομάζει Neptune που είναι η Αγγλοσαξονική ονομασία αυτού του πανίσχυρου θεού της θάλασσας. Ο Ποσειδώνας ήταν αδελφός του Δία και ο δεύτερος ισχυρότερος θεός του Δωδεκαθέου μετά τον τελευταίο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, την οποία έχω μελετήσει από μικρό παιδί και την λατρεύω.

Το Medal of Honor [2010] είναι φανερά επηρεασμένο από την εξαιρετικά δημοφιλή σειρά First Person Shooter, Call of Duty και πιο συγκεκριμένα από το Call of Duty 4: Modern Warfare. Προσφέρει κατά κάποιο τρόπο μία κάπως παρόμοια εμπειρία. Με την έννοια ότι είναι και τα δύο καθαρόαιμα πολεμικού τύπου shooters. Όμως προσωπικά θεωρώ το Medal of Honor [2010] ανώτερο από το Call of Duty 4.

Όπως συνέβη και με το καλύτερο και πιο πολυαγαπημένο First Person Shooter που έχω παίξει μέχρι σήμερα, Soldier of Fortune 2: Double Helix. Οι παραγωγοί του Medal of Honor [2010] προσέλαβαν ως συμβούλους Αμερικανούς βετεράνους πολέμου. Ώστε να κάνουν το παιχνίδι τους όσο ρεαλιστικό και πιστό στην πραγματική μάχη γίνεται. Αυτό οπωσδήποτε απέδωσε καρπούς για το videogame αν δούμε και τις πολύ καλές πωλήσεις που αυτό σημείωσε.

Το Medal of Honor [2010] με τρέλανε με τις Αμερικάνικες συντομογραφίες. Σε σημείο να μην καταλαβαίνω καλά το σενάριο. Πρόβλημα είχαν ακόμα και Αμερικανοί που το έπαιξαν με αυτό. Συμπερασματικά, το σενάριο του Medal of Honor [2010] είναι ενδιαφέρον και σε κρατάει σε μία σχετική εγρήγορση αλλά έχω δει και πολύ καλύτερά του. Αυτό που κλέβει την παράσταση είναι το gameplay όπως θα δούμε παρακάτω.


Γραφικά – Ήχος


Τα γραφικά του τίτλου είναι αρκετά καλά αλλά δεν ακολουθούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας εκείνης της εποχής [2010]. Χρησιμοποιούν την μηχανή γραφικών Unreal Engine 3 της πολύ παλιάς εταιρείας Epic Games, η οποία μηχανή δημιουργήθηκε το 2004 και ήταν ήδη γερασμένη το 2010. Α θέλετε πολύ καλύτερα, άριστα γραφικά, παίξτε το Medal of Honor: Warfighter του 2012, που είναι η επίσημη συνέχεια του Medal of Honor [2010] και το τελευταίο παιχνίδι της ιστορικής σειράς FPS, Medal of Honor.

Παρόλα αυτά τα μοντέλα των όπλων είναι καλοσχεδιασμένα και γενικά τα γραφικά είναι λειτουργικά. Το Medal of Honor [2010] είναι ένα αρκετά βίαιο game και υπάρχουν διαμελισμοί. Χρησιμοποιήστε π.χ. τις καραμπίνες με τα σκάγια σε κοντινές αποστάσεις και θα δείτε τι σας λέω. Όμως δεν συγκαταλέγεται σε καμία περίπτωση μέσα στα πιο βίαια FPS που έχω δει.

Όπως έχει γίνει η μόδα δυστυχώς στα FPS εδώ και πολλά χρόνια, οι ουρανοί του Medal of Honor [2010] φαίνονται ψεύτικοι και στατικοί. Τα πιο παλιά παιχνίδια είχαν περισσότερες λεπτομέρειες στους ουρανούς τους. Επιπλέον δεν υπάρχουν καιρικές συνθήκες όπως χιόνι ή βροχή και αυτό καθιστά τον τίτλο πιο φτωχό.

Τα πολλά, prerendered βίντεο του παιχνιδιού, που εξελίσσουν το σενάριο είναι υψηλής ποιότητας και ευκρίνειας και προβάλλονται σε 100% πλήρη οθόνη.

Τα γραφικά του παιχνιδιού θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο χρώμα, αφού φαίνονται κάπως μουντά και ψυχρά. Παρόλα αυτά στις αποστολές από τη μέση του παιχνιδιού και μετά γίνονται πιο ζωντανά τα χρώματα. Το Medal of Honor [2010] εισάγει και μία μικρή καινοτομία όσον αφορά το HUD (Heads Up Display). Επειδή είναι λίγο εκνευριστική η συνεχής αναγραφή των διαφόρων στοιχείων όπως των πυρομαχικών που απομένουν, πυξίδων κλπ.

Σε αυτό το βιντεοπαιχνίδι το HUD εμφανίζεται κατ’ εντολή του παίκτη, αφού πατήσει ένα πλήκτρο στο πληκτρολόγιό του. Και μετά από ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα εξαφανίζεται πάλι. Έτσι, τίποτα δεν εμποδίζει την πλήρη ορατότητά σας στην οθόνη. Αυτό είναι κάτι που μου άρεσε πολύ όταν το είδα.

Όλα τα πράγματα στο παιχνίδι μπορούν να καταστραφούν από τις σφαίρες σας, όπως τζάμια, τρύπες που αφήνουν τα βλήματα των όπλων στους τοίχους κλπ.

Ωστόσο δεν εμφανίζονται καθόλου οι άδειοι κάλυκες που απορρίπτουν τα όπλα. Κάτι που δείχνει μία προχειρότητα και μειώνει σημαντικά τον κατά τα άλλα πολύ υψηλό ρεαλισμό και επαγγελματισμό του τίτλου. Τουλάχιστον ακούγεται ο ήχος των άδειων καλύκων που πέφτουν στο έδαφος. Κάτι είναι κι αυτό.

Τη μουσική του παιχνιδιού έχει γράψει ο πολύ καλός συνθέτης Ramin Djawadi, ο οποίος είναι Αμερικανοϊρανός και είναι μία υπέροχη μίξη ανατολίτικης, Αφγανικής – Περσικής μουσικής με στοιχεία στρατιωτικών εμβατηρίων. Είναι μία μουσική ηρωική και πένθιμη όπως λένε. Έχω κατεβάσει τα μουσικά κομμάτια του παιχνιδιού από το YouTube και τα ακούω συχνά, αφού μου αρέσουν.

Οι εχθροί μιλούν την μητρική τους γλώσσα και η δουλειά των ηθοποιών είναι πειστική. Ειδικά σε στιγμές μάχης και έντασης θα εντυπωσιαστείτε από το ηχητικό αποτέλεσμα. Οι ήχοι των όπλων επίσης πείθουν αν και θα μπορούσαν να ακούγονται λίγο δυνατότερα. Τα ηχητικά εφέ είναι εντυπωσιακά και όλοι οι διάλογοι υποτιτλίζονται κανονικά, αρκεί να τους ενεργοποιήσετε στα options. Η ποιότητα των διαλόγων των στρατιωτών είναι πολύ καλή και πολλές φορές σε πωρώνει. Γενικά ο ήχος του παιχνιδιού δημιουργεί πραγματική ατμόσφαιρα πολέμου και είναι πολύ καλός.


Gameplay – Χειρισμός

Ο χειρισμός του Medal of Honor [2010] είναι από τους πιο απλούς, καλούς και λειτουργικούς που έχω δει σε FPS games. Θα σας συνιστούσα όμως αν αγοράσετε το παιχνίδι από το πολύ καλό Origin, της Electronic Arts, να ασχοληθείτε με το manual έτσι ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε στο έπακρο τις πολλές δυνατότητες που δίνει το ίδιο το game.

Πρώτα απ’ όλα να αναφέρω ότι μου πήρε γύρω στις 7 ώρες για να τελειώσω την campaign του Medal of Honor [2010]. Χρόνος ικανοποιητικός για τα δεδομένα των μοντέρνων παιχνιδιών βολών. Συνολικά, αφιέρωσα 14 ώρες σε αυτό το βιντεοπαιχνίδι.

Το manual των 21 σελίδων που σας δίνει μαζί με το παιχνίδι η πλατφόρμα videogames Origin, είναι μεταφρασμένο πλήρως σε πάρα πολλές γλώσσες μεταξύ των οποίων και η Ελληνική! Και μάλιστα η Ελληνική μετάφραση είναι πολύ ποιοτική. Αυτό πρώτη φορά το βλέπω σε βιντεοπαιχνίδι και είναι κάτι που μου άρεσε πολύ.

Για πρώτη φορά σε παιχνίδι είχα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το πολυαγαπημένο μου τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτή M21. Το οποίο είναι ένα εξαιρετικής ακρίβειας και μεγάλης αξιοπιστίας τουφέκι με διόπτρα για ελεύθερους σκοπευτές, που βασίζεται στο Μ14. Ένα κλασικό Αμερικανικό τουφέκι μάχης [Battle Rifle] που σχεδιάστηκε το 1949 και μπήκε στην υπηρεσία των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων το 1959.

Σκοπός του ήταν να αντικαταστήσει το παρωχημένο πια ημιαυτόματο τουφέκι M1 Garand. Ένα θαυμάσιο όπλο με το οποίο πολέμησαν και νίκησαν οι Αμερικανοί στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, όταν είχε πρωτομπεί σε υπηρεσία το M16 τυφέκιο εφόδου, πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες στον πόλεμο του Βιετνάμ, κορόιδευαν το Μ16 λόγω της πολύ ελαφριάς κατασκευής του από αλουμίνιο και υαλοβάμβακα αλλά κυρίως λόγω της χαμηλής αξιοπιστίας του στις υγρές και λασπώδεις συνθήκες των ζούγκλων του Βιετνάμ. Όταν κατάλαβα ότι επρόκειτο να ρίξω βολές με το Μ21 και όταν το αναγνώρισα σαν όπλο έκανα σαν τρελός από τον ενθουσιασμό μου.

Το Medal of Honor [2010] είναι ένα ευέλικτο παιχνίδι και θα έχετε την ευκαιρία να χειριστείτε διάφορα οχήματα όπως γουρούνες ή ελικόπτερα μάχης Apache. Πέρα από τις περισσότερες αποστολές όπου θα πολεμήσετε σαν πεζός στρατιώτης. Η εμπειρία της οδήγησης γουρούνας ήταν πολύ ωραία και σπάνια για μένα. Εφόσον πάντα μου άρεσαν πολύ τα οχήματα με μεγάλες ρόδες, όπως τα SUV, οι γουρούνες, τα Αγροτικά αυτοκίνητα κ.α.

Όταν φτάνετε σε ένα checkpoint, όπου το παιχνίδι αποθηκεύει αυτόματα την πρόοδό σας, εμφανίζεται στην πάνω δεξιά γωνία της οθόνης η λέξη checkpoint αλλά για λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Λόγω αυτού του ελάχιστου χρονικού διαστήματος της εμφάνισης της λέξης αυτής είναι εύκολο να χάσετε τον λογαριασμό των σωσμένων δυστυχώς. Οπότε πρέπει να έχετε τεταμένη την προσοχή σας και στην γωνία της οθόνης.

Να ξέρετε γενικά ότι οι καραμπίνες με τα σκάγια είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές σε μικρές έως μεσαίες αποστάσεις. Μην τις υποτιμάτε ως όπλα. Στις τελευταίες αποστολές του Medal of Honor [2010], θα αντιμετωπίσετε εκπαιδευμένους και πιο έξυπνους αντιπάλους που φορούν αλεξίσφαιρα. Όπως έχω δει σε πολλά ακόμα FPS games.

Ο τίτλος έχει πολλά stealth στοιχεία, τα οποία είναι ενδιαφέροντα και λειτουργούν καλά. Αυτό που ενδέχεται να ενοχλήσει πολλούς gamers είναι το ότι το Medal of Honor [2010] είναι ένα πολύ γραμμικό παιχνίδι και καθόλου sandbox (ανοιχτής προσέγγισης). Και αυτό στην εποχή μας ίσως να φανεί ξεπερασμένο σε πολλούς παίκτες FPS.

Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα από τα 2 είδη παιχνιδιού και απολαμβάνω εξίσου τα sandbox και τα linear games. Μάλιστα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ίσως προτιμώ τα γραμμικά λίγο περισσότερο. Αυτό είναι θέμα γούστου εν πάση περιπτώσει και δεν μπορώ να το θεωρήσω αρνητικό.

Το Γερμανικό τουφέκι μάχης που χρησιμοποιεί ο Ελληνικός στρατός, G3, είναι ένα από τα πιο παρωχημένα και τριτοκοσμικά όπλα που υπάρχουν. Και είναι μακράν το χειρότερο απ’ όλα τα όπλα του Medal of Honor [2010]. Κλωτσάει τόσο πολύ που με μία μόνο βολή χάνει το σημάδι του. Και ενώ είναι πλήρως αυτόματο όπλο με το ζόρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ημιαυτόματο. Ένα άθλιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιούν μόνο τριτοκοσμικές χώρες όπως το Πακιστάν και η Τουρκία.

Το Καλάσνικοφ ας πούμε, που πολλές χώρες χρησιμοποιούν είναι κατά πολύ ανώτερο από κάθε άποψη από το G3. Είναι φθηνότερο, τρομερά αξιόπιστο, αρκετά ευθύβολο, απλούστατο στη χρήση, καθαρίζεται πολύ εύκολα, έχει μεγάλο γεμιστήρα 30 φυσιγγίων κλπ.

Το κλασικό τουφέκι εφόδου Καλάσνικοφ (ΑΚ-47) δεν διαθέτει τη δυνατότητα ημιαυτόματης βολής στο Medal of Honor [2010]. Αυτό εντούτοις είναι μεγάλο λάθος. Αφού το όπλο αυτό διαθέτει και αυτόματη και ημιαυτόματη βολή στην πραγματικότητα. Είναι  μακράν το πιο πετυχημένο αυτόματο τυφέκιο εφόδου και σαν αρχικό σχέδιο του 1947 ήταν μπροστά από την εποχή του.

Είναι απίστευτο ότι μετά από 70 και πλέον χρόνια χρήσης θεωρείται το κορυφαίο τουφέκι εφόδου στον κόσμο. Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ (Ρώσος στρατιωτικός, σχεδιαστής όπλων χειρός και ποιητής) ήταν ένα φωτεινό μυαλό που έφτιαξε κάτι το ανεπανάληπτο από πλευράς αξιοπιστίας και ευχρηστίας των πολλών όπλων που σχεδίασε μόνος του. Των όπλων της θρυλικής σειράς Καλάσνικοφ.

Αν κρατήσετε το όπλο που σας δίνει το ίδιο το παιχνίδι στην αρχή κάθε αποστολής, τότε θα έχετε πρακτικά άπειρα πυρομαχικά. Αφού κάθε φορά που αυτά σας τελειώνουν, μπορείτε να ξαναφορτώνεστε στο πλήρες από έναν από τους συστρατιώτες σας. Που συνήθως θα κουβαλάει το ίδιο όπλο με σας. Έτσι, σας συνιστώ να χρησιμοποιείτε τα Αμερικάνικα όπλα στην campaign, ώστε να μην ξεμείνετε ποτέ από σφαίρες. Αλλά το τι θα κάνετε δεν θα σας το πω εγώ. Είναι δική σας επιλογή.

Το πιστόλι, που σε πολλές αποστολές θα έχετε είναι ο πιο πιστός σας φίλος, αφού έχει άπειρα πυρομαχικά. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό και πολλοί ίσως το θεωρήσουν ατέλεια αλλά το συγχωρώ εύκολα διότι βοηθάει πολύ το gameplay και είναι ενδιαφέρουσα ως λύση.

Το Medal of Honor [2010] δεν προσφέρει μεγάλη ποικιλία διαφορετικών όπλων αλλά όσα διαθέτει είναι καλοσχεδιασμένα. Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε σε ένα καινούργιο τύπο παιχνιδιού που εισαγάγει το Medal of Honor [2010]. Αυτός ονομάζεται, Tier 1.

Το Tier 1 είναι η δυνατότητα να ξαναπαίξετε ορισμένες αποστολές από την campaign χωρίς όμως τη βοήθεια των checkpoints και μόνο στο επίπεδο δυσκολίας hard. Πρόκειται για ένα είδος παιχνιδιού που απευθύνεται μόνο στους καλύτερους και πιο γρήγορους παίκτες. Οι πίστες πρέπει να ολοκληρωθούν με μία μόνο προσπάθεια από εσάς μέσα σε έναν ορισμένο χρόνο που αναγράφεται στην πάνω αριστερή γωνία της οθόνης σας.

Η κάθε αποστολή έχει διαφορετικό χρόνο. Αν καταφέρετε να τελειώσετε κάποια αποστολή και είστε από τους καλύτερους, τότε το όνομά σας θα γραφτεί σε έναν κατάλογο που μετράει διάφορα πράγματα. Όπως: ποσοστό ευστοχίας βολών, ταχύτητα κ.α.

Επίσης δεν προβάλλονται τα cinematics της campaign στο Tier 1 mode. Αν είστε σκληροπυρηνικοί και ζόρικοι shooters τότε θα τα καταφέρετε με το Tier 1. Αλλιώς, παίξτε την campaign που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη των παικτών και σας δίνει και επιλογή του επιπέδου δυσκολίας. Ή ασχοληθείτε με το διαδικτυακό παιχνίδι.

Για να παίξετε το Tier 1 θα πρέπει κάθε φορά που ανοίγετε το παιχνίδι να βάζετε το username και το password που έχετε στον λογαριασμό σας στο Origin. Δυστυχώς για κάποιο λόγο δεν αποθηκεύει τον κωδικό σας το σύστημα για να συνδέεστε πιο γρήγορα και εύκολα. Δεν έχω ιδέα ποιο username και password θα σας ζητήσει η έκδοση του Steam. Εγώ αγόρασα έναν κωδικό ενεργοποίησης του game από το eBay και το ενεργοποίησα στο Origin.

Να ξέρετε όμως ότι αν θέλετε να παίξετε την επίσημη συνέχεια του Medal of Honor [2010], Medal of Honor: Warfighter του 2012, το τελευταίο δεν υπάρχει στο Steam αλλά μόνο στο Origin. Άρα συμφέρει να φτιάξετε ένα λογαριασμό στο τελευταίο. Η πλατφόρμα αυτή είναι απλή και εύκολη στη χρήση, ενημερώνεται αυτόματα, όπως το Steam και το GOG Galaxy και δεν είναι βαριά. Εγώ σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κατά καιρούς κάνει μεγάλες εκπτώσεις. Εκεί θα βρείτε, μεταξύ άλλων, και την εξαιρετικά δημοφιλή σειρά FPS, Battlefield.  

Το gameplay του Medal of Honor [2010] είναι πολύ καλό και προσφέρει μία δυνατή, διασκεδαστική και συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία. Φυσικά καρδιά και ψυχή κάθε καλού FPS game είναι το gameplay του. Και σε αυτό, το Medal of Honor [2010] τα καταφέρνει πολύ καλά.

Οι συμπολεμιστές σας είναι αδύνατον να σκοτωθούν στη μάχη είτε από τα δικά σας πυρά είτε από των εχθρών σας. Αυτό αν και είναι μη ρεαλιστικό έχει φτιαχτεί επίτηδες έτσι διότι το παιχνίδι έχει συγκεκριμένο στόρι και πρωταγωνιστές. Οι οποίοι πρέπει να τα καταφέρουν να επιβιώσουν μέχρι το τέλος.

Κάτι που με ενθουσίασε πολύ είναι ότι κάθε φορά που πυροβολείτε έναν πολέμιό σας στο κεφάλι (headshot) εμφανίζεται ένα όμορφο εικονίδιο με ένα κεφάλι και ένα στοχάκι στο κάτω μέρος της οθόνης. Αυτό δεν το έχω ξαναδεί σε άλλο παιχνίδι βολών και μου άρεσε πολύ όπως προείπα.

Η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων σας είναι μάλλον μέτρια. Ενώ οι αντίπαλοί σας καλύπτονται πίσω από αντικείμενα με αρκετά έξυπνο τρόπο. Ωστόσο δεν σας πετούν πίσω τις χειροβομβίδες (όπως έχω δει σε άλλα FPS) που τους ρίχνετε και δεν κάνουν και πολλά για να αποφύγουν την έκρηξη αυτών.

Τα καρέ ένα δευτερόλεπτο κάπου – κάπου πέφτουν δραματικά άσχετα με το τι υπολογιστή διαθέτετε. Στην δική μου περίπτωση το πρόβλημα δεν ήταν υπερβολικά έντονο. Αλλά ίσως άλλοι gamers να είχαν σοβαρότερα προβλήματα με αυτό. Όπως και να ‘χει, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο στα videogames και το έχω ξανασυναντήσει πολλές φορές. Δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι είναι κακής ποιότητος. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο.

Το Multiplayer του Medal of Honor [2010] δεν θα μπορέσω να το αναλύσω πολύ ενώ θα το ήθελα λόγω του ότι η ταχύτητα της σύνδεσής μου στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλή (κάτω από 3 Mbps) για να μου επιτρέψει το διαδικτυακό παιχνίδι. Όμως ξέρω ότι σαν multiplayer υποφέρει από κάποια bugs. Και πιο συγκεκριμένα, κάποιες φορές όταν πυροβολείτε κάποιον δεν καταγράφονται τα kills σας ή οι σφαίρες σας δεν σκοτώνουν. Γενικά πρόκειται για ένα πολύ απαιτητικό είδος ιντερνετικού παιχνιδιού και απευθύνεται στους πιο σκληροπυρηνικούς από εσάς.

Αυτό που ξεχωρίζει το multiplayer του τίτλου από τους ανταγωνιστές του είναι τα γαλόνια και τα μετάλλια με τα οποία σας επιβραβεύει το game όταν τα καταφέρνετε καλά.


Συμπεράσματα


Το Medal of Honor [2010] είναι ένα πολύ καλό και διασκεδαστικό shooter με ικανοποιητικά γραφικά, πολύ καλό ήχο και μουσική και πολύ καλό gameplay. Εκεί που υστερεί είναι στο σενάριο, το οποίο είναι κάπως δύσκολο να το παρακολουθήσει κανείς. Αλλά ο επαγγελματισμός και ο ρεαλισμός του τίτλου κινούνται σε υψηλά επίπεδα.

Επίσης είναι ένα σχετικά μαλακό παιχνίδι που άνετα μπορεί να παίξει κι ένα παιδί ή ένας έφηβος αφού δεν περιέχει σκηνές βασανιστηρίων και άλλων πολύ σκληρών και προσβλητικών στοιχείων.

Είναι ένα παιχνίδι που θα λατρέψουν όσοι τους αρέσουν τα 100% στρατιωτικού τύπου FPS. Χαρείτε το!


Θετικά


·         Συναισθηματική φόρτιση
·         Πολύ καλός ήχος και πρωτότυπη μουσική
·         Δεν είναι πολύ σκληρό σαν παιχνίδι
·         Τα cinematics
·         Το HUD που εμφανίζεται κατ’ εντολή του παίκτη
·         Η ποιότητα των διαλόγων των στρατιωτών
·         Πολύ λειτουργικός και απλός χειρισμός
·         Manual καλομεταφρασμένο και στα Ελληνικά!
·         Τα stealth στοιχεία
·         Ευέλικτο και ενδιαφέρον gameplay


Αρνητικά


·         Τα καρέ ανά δευτερόλεπτο πέφτουν αρκετές φορές
·         Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς το σενάριο
·         Μέτρια Τεχνητή Νοημοσύνη


ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 4/5