Medal of Honor: Warfighter

Μία συνειδητή προσπάθεια να ανοίξει η κουρτίνα στα αληθινά συναισθήματα των σύγχρονων στρατιωτών και των οικογενειών τους. Πετυχαίνει όμως το στόχο της;




Είδος: First Person Shooter [βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου]
Πλατφόρμες: Microsoft Windows PC, PlayStation 3, Xbox 360
Πλατφόρμες ψηφιακής διανομής: Origin [δωρεάν έκδοση του προγράμματος]
Ανάπτυξη: Danger Close Games [DICE Los Angeles]
Εκδότης: Electronic Arts
Παίκτες: Single-player, Multiplayer
Σειρά βιντεοπαιχνιδιών: Medal of Honor
Μηχανή γραφικών: Frostbite 2
Ημερομηνία κυκλοφορίας:
26/10/2012 [Ευρωπαϊκή Ένωση]
23/10/2012 [Βόρεια Αμερική]
25/10/2012 [Αυστραλασία]
15/11/2012 [Ιαπωνία]
Χώρα Προέλευσης: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Μουσικοσυνθέτης: Ramin Djawadi
Προτεινόμενες Απαιτήσεις:
Λειτουργικό Σύστημα: Windows Vista/7/8/10
Επεξεργαστής:
Τετραπύρηνος
Μνήμη RAM: 4 GB
Σκληρός δίσκος: Τουλάχιστον 20
GΒ ελεύθερος χώρος
Κάρτα γραφικών: Συμβατή με
DirectX 11 NVIDIA GEFORCE GTX 560 ή ATI RADEON 6950 με 1024 MB RAM
Κάρτα ήχου: Με συμβατότητα με το
DirectX 10
DirectX: Συμβατό με DirectX 11
Πληκτρολόγιο
Ποντίκι
Ηλικιακή ταξινόμηση: Mature 17+ [ESRB]
Ψηφιακά μέσα: Διαδικτυακό κατέβασμα, DVD

Εισαγωγή – Σενάριο


Το στόρι του Warfighter συνεχίζει κατά κάποιον τρόπο περίπου από εκεί που μας άφησε ο τερματισμός του Medal of Honor [2010]. Οι πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι αν και νομίζω ότι προστίθενται και ορισμένοι ακόμα νέοι στη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο να έχετε τελειώσει το Medal of Honor [2010] προτού παίξετε το Warfighter. Αφού το σενάριο στέκεται καλά και μόνο του.

Το πολύ βασικό που πρέπει να πω είναι ότι αυτή τη φορά οι παραγωγοί του παιχνιδιού προσπάθησαν να μας πουν μία πολύ πιο συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία. Οπωσδήποτε ως βιντεοπαιχνίδι στοχεύει στην πρόκληση ισχυρών συναισθημάτων. Και σε κάποιον βαθμό το καταφέρνει. Κυρίως μέσω πολλών pre-rendered videos που παρουσιάζουν τις μάχες που οι στρατιώτες πρέπει να δώσουν. Αλλά πιο πολύ μας δείχνουν τις άμεσες επιπτώσεις που έχει ο πόλεμος στις γυναίκες και τις οικογένειες των μαχητών.

Στο παιχνίδι θα δείτε πολλές γυναίκες να κλαίνε και να ανησυχούν για τους πολεμιστές άντρες τους. Και θα καταλάβετε ότι αυτοί οι ήρωες, πολεμούν ουσιαστικά επειδή δεν έχουν εναλλακτική επιλογή. Αφού κατά κανόνα οι πιο φτωχοί συνάνθρωποί μας γίνονται στρατιωτικοί.

Όμως εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο τρόπος που παρουσιάζεται στον παίκτη το σενάριο, η σκηνοθεσία αν θέλετε είναι κακής εκτέλεσης. Έτσι, ενώ θα μπορούσε ο παίκτης να συμμετέχει στην πλοκή του παιχνιδιού με ψυχή και σώμα, τελικά η συγκίνηση είναι η ελάχιστη δυνατή και εντέλει αισθάνεσαι μουδιασμένος και μπερδεμένος παρά συγκινημένος. Κρίμα γιατί αν τα είχαν καταφέρει καλύτερα, δεν θα είχε τελειώσει τόσο άδοξα η θρυλική σειρά, Medal of Honor με αυτό το μετριότατο τελευταίο παιχνίδι.

Επιπροσθέτως, το παιχνίδι περιέχει και λίγες πιο σκληρές σκηνές από βασανιστήρια και εκτελέσεις. Κάτι που δεν υπήρχε στο σαφώς μαλακότερο αλλά και ωραιότερο Medal of Honor [2010]. Αυτές οι αποστολές με άγχωσαν, μου δημιούργησαν αρνητικά συναισθήματα και πιστεύω ότι το game θα ήταν καλύτερο χωρίς αυτές.

Αλλά, επειδή τέτοια πράγματα συμβαίνουν σε κάθε πόλεμο και ο τελευταίος δεν είναι παιδική χαρά, καταλαβαίνω γιατί τις βάζουν εδώ και πολλά χρόνια στα βιντεοπαιχνίδια οι εταιρείες παραγωγής.


Γραφικά – Ήχος


Τα γραφικά του Warfighter είναι ασφαλώς το δυνατότερο χαρτί του παιχνιδιού. Είναι πανέμορφα, πλούσια σε λεπτομέρειες και φαίνονται κάπως καρτουνίστικα σε σχέση με του Medal of Honor [2010].  Παρατηρήστε τα χέρια που κρατούν τα όπλα και θα καταλάβετε τι εννοώ με τον όρο, καρτουνίστικα.

Αυτή η σχεδιαστική τεχνοτροπία μού θύμισε πολλά adventure που έχω παίξει και είναι κάτι που με εξέπληξε θετικά αφού πάντα έβλεπα και βλέπω ταινίες ή σειρές κινουμένων σχεδίων στη ζωή μου και τις αγαπώ πάρα πολύ. Έτσι, σε σχέση με το Medal of Honor [2010], τα γραφικά του Warfighter είναι κατά πολύ ανώτερα και εντυπωσιακότερα. 

Τα γραφικά του τίτλου χρησιμοποιούν την πολύ ισχυρή μηχανή γραφικών από την πολύ επιτυχημένη σειρά First Peron Shooter, Battlefield ονόματι Frostbite και μάλιστα στην 2η έκδοσή της, Frostbite 2.

Τα μοντέλα των όπλων, τα πρόσωπα και τα σώματα των πρωταγωνιστών και των αντιπάλων σας, οι πάμπολλες φωτιές και οι εκρήξεις, οι περιβάλλοντες χώροι, όλα έχουν αποδοθεί άριστα. Οι ουρανοί ενώ είναι στατικοί έχουν λεπτομέρειες όπως σύννεφα ή φεγγάρι σε νυχτερινές αποστολές και φαίνονται όμορφοι.

Στο Warfighter υπάρχουν πολλά pre-rendered cinematics. Τα οποία προβάλλονται σε 100% πλήρη εικόνα και η ποιότητά τους είναι υψηλή. Μαζί με τα τελευταία υπάρχουν και πολλά in-game videos τα οποία είναι επίσης εντυπωσιακά. Σε αντίθεση με τα γραφικά του Medal of Honor [2010], αυτή τη φορά, τα γραφικά έχουν πολύ πιο ζωηρά, πλούσια χρώματα. Και αυτό μου άρεσε πολύ.

Η απεικόνιση της βίας στο Warfighter έχω την αίσθηση ότι είναι λιγότερο σκληρή σε σχέση με τον προκάτοχό του αλλά σίγουρα αίμα υπάρχει και μπόλικο. Αλλά δεν θυμάμαι να υπάρχουν διαμελισμοί. Επιπλέον, τα physics είναι πολύ εντυπωσιακά.

Ας δούμε και τον ήχο του παιχνιδιού. Την μουσική του παιχνιδιού έχει συνθέσει ο Αμερικανοϊρανός συνθέτης του Medal of Honor [2010], Ramin Djawadi, αλλά πέρα από 1 – 2 κομμάτια στο τέλος του videogame δεν μου άρεσε τόσο όσο του προηγούμενου παιχνιδιού, την οποία κατέβασα από το YouTube και την ακούω κατά καιρούς. Δεν μπήκα καν στον κόπο να κατεβάσω την μουσική του Warfighter.

Τα ηχητικά εφέ του τίτλου είναι πολύ καλά εντούτοις και δημιουργούν ατμόσφαιρα πολέμου. Όλοι οι εχθροί σας μιλούν τη μητρική τους γλώσσα. Και θα πρέπει να παρακολουθείτε τους υποτίτλους οι οποίοι ευτυχώς φαίνονται καθαρά  για να καταλαβαίνετε τι λένε μεταξύ τους. Οι υπότιτλοι των ομιλιών εμφανίζονται με μεγαλύτερα γράμματα και μία γραμματοσειρά που δείχνει πολύ παιδική σε σχέση με αυτή του Medal of Honor [2010].

Γενικά όλα φαίνονται πιο μεγάλα και ογκώδη κατά κάποιον τρόπο στο Warfighter. Και δεν άλλαξα οθόνη ή ανάλυση οθόνης μεταξύ των 2 βιντεοπαιχνιδιών. Επιπροσθέτως, όσοι από τους συμμάχους σας δεν έχουν ως μητρική γλώσσα τα Αγγλικά [π.χ. Φιλιππινέζοι στρατιώτες] τότε οι ηθοποιοί προσομοιώνουν την προφορά με σπαστά Αγγλικά.

Για το Medal of Honor [2010] είχα γράψει ότι η ποιότητα των διαλόγων των πολεμιστών – πρωταγωνιστών είναι πολύ καλή και σε πωρώνει. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει και στο Warfighter. Ο ήχος του Warfighter κινείται σε κατώτερα επίπεδα σε σχέση με τα εξαιρετικά του γραφικά κυρίως λόγω της αδιάφορης μουσικής και των επίσης κατώτερων διαλόγων που περνούν απαρατήρητοι.


Χειρισμός – Gameplay


Μακράν η μεγαλύτερη αποτυχία του Warfighter είναι ο χειρισμός του. Το τελευταίο έχει, σε αντίθεση με το Medal of Honor [2010] πολύ περιπλοκότερο και εξόχως κουραστικό χειρισμό. Κάτι πολύ ασυνήθιστο για τα δεδομένα των First Person Shooter games. Θα ήταν πολύ ευκολότερο αλλά και θα συνιστούσε επιτυχία αν κρατούσαν τα κατά πολύ ευκολότερα και σαφώς λειτουργικότερα controls του προηγούμενου παιχνιδιού.

Αν επιχειρήσετε να αλλάξετε τα πλήκτρα ώστε να ταιριάζουν στις δικές σας ακριβείς προτιμήσεις [κάτι που κάνω εγώ για κάθε καινούργιο παίγνιον που ξεκινάω] τότε θα ξεκινήσει ένας σωστός εφιάλτης. Αυτή είναι μια δουλειά που την έχω κάνει άπειρες φορές και μου παίρνει μερικά λεπτά μόνο. Ε, λοιπόν στο Warfighter μού έφαγε τη ζωή μέχρι να την ολοκληρώσω στο 100%!

Αυτή ακριβώς η απλότητα είναι που λατρεύω σε μείζονες σειρές FPS όπως η πασίγνωστη σειρά Call of Duty, η οποία έχει στο ενεργητικό της 15 τίτλους και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Το manual του Warfighter, ενώ όπως και του Medal of Honor [2010], είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά έχει τις μισές και παρακάτω σελίδες και φαίνεται πολύ φτωχαδιάρικο σε σχέση με του τελευταίου.

Παρά ταύτα και όπως έχω δει σε πολλά άλλα παιχνίδια όπως το Duke Nuke Forever [2011], στις οθόνες loading, οι δημιουργοί σάς δίνουν σημαντικές μικρές μπουκίτσες από βοηθητικές πληροφορίες σχετικά με το gameplay και τις δυνατότητες του Warfighter.

Όταν σηκώνεις ένα όπλο αντιπάλου και κατόπιν αλλάξεις μεταξύ του σηκωμένου αυτού όπλου και του βασικού που σου δίνει το παιχνίδι σε κάθε καινούργια αποστολή. Τότε χάνεις αυτόματα το όπλο που είχες σηκώσει από το έδαφος και άρα πρέπει να επαναλάβεις τη διαδικασία σηκώματος του όπλου. Αυτό ισχύει στις περισσότερες αποστολές αν και όχι σε όλες. Πιστεύω ότι αυτό σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους όχι. Εγώ ανήκω στους δεύτερους.

Κάτι τέτοιο δεν υπήρχε στο Medal of Honor [2010] και μου φάνηκε πολύ παράξενο. Δεν το έχω ξαναδεί σε άλλο παιχνίδι βολών μέχρι τώρα. Αυτό σημαίνει ότι αυτομάτως, η ποικιλία των συνολικών διαθέσιμων όπλων μειώνεται δραματικά.

Και μιλώντας για ποικιλία διαθέσιμων όπλων αυτή είναι από τις μικρότερες και λιγότερο εντυπωσιακές που έχω δει σε FPS games. Κάθε φορά που θα ξεκινάτε μια νέα αποστολή θα σας δίνει συνήθως το παιχνίδι 2 όπλα. Ένα βασικό και ισχυρότερο, με περιορισμένα πυρομαχικά. Τα οποία όμως θα μπορείτε να ξαναγεμίζετε στο τέρμα με ένα απλό πάτημα ενός πλήκτρου όταν έρχεστε κοντά με έναν συμπολεμιστή σας και δεδομένου ότι εκείνος ο συστρατιώτης έχει τον ίδιο οπλισμό με τον δικόν σας.

Η διαφορά με το Medal of Honor [2010] είναι ότι αυτή τη φορά μπορείτε να ξαναφορτώνεστε με σφαίρες όσες φορές το επιθυμείτε χωρίς περιορισμούς. Κάτι που δεν συνέβαινε στο αμέσως προηγούμενο videogame της σειράς.

Το 2ο όπλο που θα σας δίνεται από το Warfighter θα είναι λίγο μικρότερο αλλά αποτελεσματικότατο και αυτό καθώς θα έχει άπειρες σφαίρες εξαρχής. Τώρα θα μου πείτε, είναι ρεαλιστικό να έχει ένα όπλο άπειρα πολεμοφόδια; Και μάλιστα ένα πολυβόλο ή τουφέκι εφόδου; Ασφαλώς και όχι θα σας απαντήσω αλλά σίγουρα κάνει το gameplay πιο διασκεδαστικό και γρήγορο. Οπότε για μένα περνάει σαν επιλογή των παραγωγών.

Εντυπωσιακοί είναι οι διαφορετικοί τρόποι που πέφτουν κάτω νεκροί οι εχθροί σας. Σε αντίθεση με το Medal of Honor [2010], όπου έπρεπε χειροκίνητα να ενεργοποιήσετε και να απενεργοποιήσετε την νυχτερινή όραση σε σκοτεινές περιοχές όπως σπηλιές. Στο Warfighter η διαδικασία αυτή γίνεται αυτόματα. Δηλαδή, μόλις εισέρχεστε σε έναν άσχημα ή καθόλου φωτισμένο χώρο, το ίδιο το παιχνίδι ενεργοποιεί την night vision και μόλις εξέρχεστε την σβήνει αυτόματα. Πολύ έξυπνη βελτίωση – προσθήκη αυτή.

Μία σοβαρότατη ατέλεια που δεν περίμενα να δω σε ένα σχετικά σύγχρονο παιχνίδι του 2012 είναι ότι δεν υπάρχει ειδικό μενού προβολής των πολλών και καλοφτιαγμένων cinematicscutscenes. Τέτοιο πρόβλημα δεν είχε το σαφώς ανώτερο, σχεδόν σε όλους τους βασικούς τομείς που απαρτίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι, Medal of Honor [2010].  

Εδώ σημειώνω ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα – πλατφόρμα Origin της Electronic Arts, μου πήρε γύρω στις 9 ώρες για να τελειώσω την campaign του MOH: Warfighter. Χρόνος ικανοποιητικός για τα δεδομένα των μοντέρνων παιχνιδιών FPS. Με το multiplayer δεν ασχολήθηκα καθόλου για 2 βασικότατους λόγους: 1ον διότι είναι τελείως νεκρό αυτή τη στιγμή. Και 2ον επειδή η πάρα πολύ αργή ταχύτητα που έχω αυτή τη στιγμή στο ίντερνέτ μου [κάτω από 3 Mbps] δεν μου επιτρέπει να κατεβάσω όλα τα απαραίτητα αρχεία ώστε να συμμετάσχω σε ένα multiplayer game της σύγχρονης εποχής.

Αρκεί να πω, ότι την εποχή που είχε βγει ήταν ένα διαφορετικό και πολύ απαιτητικό διαδικτυακό παιχνίδι. Όπου ο παίκτης διάλεγε έναν συγκεκριμένο στρατιώτη από μία γκάμα 13 ακριβώς πολεμιστών και ταξίδευε σε όλο τον κόσμο για να αμυνθεί υπέρ της πατρίδας του. Π.χ. Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο κλπ. Πρέπει να ήταν πολύ ενδιαφέρον multiplayer τότε. Σίγουρα ήταν πρωτότυπο και πολλοί παίκτες θα το είχαν απολαύσει. Τώρα αναπαύεται εν ειρήνη, δυστυχώς.

Το Warfighter, προς το τέλος του έχει αρκετά σκληρές και βίαιες εικόνες. Οι οποίες ενδέχεται να σοκάρουν και να αναστατώσουν τα παιδιά και ενδεχομένως και τους εφήβους. Γι’ αυτό και συνιστώ την ενασχόληση με αυτό το παιχνίδι μόνο σε ενήλικες.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη του Warfighter είναι μετριότατη και ουσιαστικά οι εχθροί σας ίσα που καλύπτονται από τα πυρά σας. Αυτό, καθιστά τον τίτλο σχετικά εύκολο για έναν έμπειρο shooter gamer. Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία των εμπείρων παικτών, θα σας συνιστούσα να ανεβάσετε το επίπεδο δυσκολίας πάνω από το μεσαίο.

Επιστρέφει στο Warfighter από το Medal of Honor [2010] το εικονίδιο του Headshot, που αυτή τη φορά είναι κόκκινο και επαρκώς μικρότερο σε μέγεθος, όπως φαίνεται στην οθόνη. Το παιχνίδι Tier 1, που απευθυνόταν στους πολύ σκληροπυρηνικούς και γρήγορους παίκτες έχει αφαιρεθεί εντελώς στο Warfighter και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί.

Γενικά το τελευταίο δείχνει μία πολύ πιο πρόχειρη, μη προσεγμένη εικόνα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Συν τοις άλλοις, πολύ ουσιώδες είναι να πούμε ότι το Warfighter έχει σημαντικά bugs και glitches. Σε μία αποστολή με ένα απλό αυτοκίνητο τύπου κούρσας και ενώ είχα ρυθμίσει από την αρχή που ξεκίνησα να παίζω το παιχνίδι την ανάλυση της οθόνης μου στα 1920Χ1080. Ξαφνικά κάτι έγινε και μου κατέβασε την ανάλυση από μόνο του στα 1280Χ720. Με αποτέλεσμα να μην βλέπω πολύ καλά. Πρώτη φορά μού τυχαίνει κάτι τέτοιο σε βιντεοπαιχνίδι.

Αυτό που ενδέχεται να ενοχλήσει πολλούς gamers είναι το ότι το Warfighter είναι ένα πολύ γραμμικό παιχνίδι και καθόλου sandbox (ανοιχτής προσέγγισης). Και αυτό στην εποχή μας ίσως να φανεί ξεπερασμένο σε πολλούς παίκτες FPS.

Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα από τα 2 είδη παιχνιδιού και απολαμβάνω εξίσου τα sandbox και τα linear games. Μάλιστα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ίσως προτιμώ τα γραμμικά λίγο περισσότερο. Αυτό είναι θέμα γούστου εν πάση περιπτώσει και δεν μπορώ να το θεωρήσω αρνητικό.

Σας συνιστώ να κατεβάσετε το παιχνίδι μέσω διαδικτύου αφού το αγοράσετε [εγώ αγόρασα ένα κλειδί για το Origin μέσω ebay για λιγότερο από 5 €]. Και όχι να το εγκαταστήσετε μέσω των 2 DVD που δίνει η συσκευασμένη μορφή του Warfighter. Είχα φοβερές δυσλειτουργίες και προβλήματα όταν επιχείρησα να το εγκαταστήσω από τα δισκάκια και επιπλέον θέλει και πολλές ώρες [πάνω από 3] για να ολοκληρωθεί η ρουτίνα. Αν έχετε μία γρήγορη σύνδεση στο ίντερνετ, τότε θα έχετε τελειώσει στο πι και φι!

Το gameplay αυτό καθαυτό δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει σε σχέση με άλλα ανταγωνιστικά FPS και μου φάνηκε βαρετό και χωρίς νόημα. Το μόνο που έχει ενδιαφέρον είναι οι πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορείτε να μπουκάρετε σε ένα σπίτι που το ελέγχουν πολέμιοί σας. Αυτό το κομμάτι είναι έξυπνα σχεδιασμένο και απαιτεί τη συνεχή προσπάθεια του παίκτη στο να κάνει συνεχόμενα headshots, πράγμα όχι και τόσο εύκολο.


Συμπεράσματα


Καταρχάς αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες μου. Διότι η αξιολόγησή μου του Medal of Honor: Warfighter δεν είναι πολύ μεγάλη σε μέγεθος, όπως οι περισσότερες κριτικές μου είναι πολύ εκτενείς και πιστεύω ότι τις αγαπάτε και γι’ αυτό το γεγονός. Μολονότι είναι η πικρή αλήθεια ότι το ίδιο το Warfighter είναι τόσο μετριότατο σαν παιχνίδι. Που δεν μου άφησε σχεδόν καμία μνήμη και συνεπώς ούτε του αξίζει ούτε του πρέπει μία μεγάλη αξιολόγηση για τούτο.

Το Warfighter είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που ήθελα να το αγαπήσω και πίστευα ότι θα είναι καλό πριν το παίξω. Αλλά δεν με κέρδισε καθόλου σαν αποτέλεσμα. Αν είχαν προσεχθεί περισσότερο ο αχρείαστα περίπλοκος χειρισμός, τα bugs και κυρίως το σενάριο, η σκηνοθεσία αυτού, καθώς και το gameplay, ο τίτλος είχε όλες τις περγαμηνές να επιτύχει το στόχο του. Επιπροσθέτως, η συνειδητή στόχευση των δημιουργών στην πρόκληση έντονων συναισθημάτων ήταν έξυπνη και σωστή απόφαση αλλά κακά εκτελεσμένη την πράξη.

Το συγκεκριμένο videogame είναι τόσο αποτυχημένο, που η σπουδαία, ιστορική σειρά shooter, Medal of Honor σταμάτησε να βγάζει συνέχειες. Άρα το Warfighter ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των θρυλικών Medal of Honor games, δυστυχώς.

Όπως έχει πει και ο μεγάλος κριτικός κινηματογράφου, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος [τον οποίο θαυμάζω απεριόριστα]: «Η αρνητική κριτική είναι ούτως ή άλλως άχαρη διότι η κριτική είναι μία εργασία αγάπης. Και δεν έχει νόημα να γράψεις μία αρνητική κρίση μόνο και μόνο για να επιτεθείς στους δημιουργούς». Όμως για να συμπληρώσω κι εγώ τον σπουδαίο αυτό κριτικό θα πω ότι: Είναι καλό εντέλει να γράφει ένας κριτικός, κριτικές για μη επιτυχημένα βιντεοπαιχνίδια. Έτσι ώστε να έχεις ένα μέτρο σύγκρισης με τα πολύ αξιόλογα και εκλεκτά games.

Και να βλέπεις το γιατί ακριβώς απέτυχε το τάδε βιντεοπαιχνίδι και τι έπρεπε να έχει προσεχθεί καλύτερα για να αποφύγει ο πλαστουργός την τελική αποτυχία. Συνάμα, δεν είναι απαραίτητο μία αρνητική κριτική να είναι επιθετική ή κακεντρεχής. Αν έχεις την ψυχραιμία, την ωριμότητα και την πνευματική διαύγεια, μπορείς να μετατρέψεις την αρνητική αξιολόγηση σε χρήσιμη και πάντοτε με σεβασμό στους δημιουργούς που, όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους στη ζωή και στο έργο τους.

Το μόνο που πραγματικά αξίζει από το Warfighter είναι τα εκπληκτικά γραφικά του. Αν σας αρέσουν τα παιχνίδια δράσης με περίπλοκο χειρισμό τότε ίσως να σας ικανοποιήσει σαν τίτλος. Αλλά στον απαιτητικό gamer που θέλει να δει μια ωραία δουλειά που να έχει κάτι παραπάνω από πολύ καλά γραφικά δεν το συνιστώ καθόλου. Όπως και να’ χει η τελική απόφαση για το αν θα το παίξετε ή όχι είναι δική σας…


Θετικά


·         Έξοχα γραφικά που μοιάζουν κάπως καρτουνίστικα
·         Ζωηρά, πλούσια χρώματα
·         Εντυπωσιακά physics


Αρνητικά


·         Κακή σκηνοθεσία, εκτέλεση του σεναρίου στην πράξη
·         Περιέχει λίγες σκληρές σκηνές βασανιστηρίων και εκτελέσεων
·         Αδιάφορη μουσική
·         Αχρείαστα περίπλοκος και κουραστικός χειρισμός
·         Μικρή ποικιλία διαθέσιμων όπλων
·         Δεν υπάρχει ξεχωριστό μενού για τα πλούσια cinematics
·         Μετριότατη τεχνητή νοημοσύνη
·         Αφαίρεση του “Tier 1” game mode
·         Ενοχλητικά bugs, glitches
·         Βαρετό gameplay που δεν ξεχωρίζει



ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 2/5


Secret Files 3

Αρχαίος κόσμος, σύγχρονος κόσμος και η Νίνα μας παντρεύεται;



Είδος: Adventure (Point and click)
Πλατφόρμα: Microsoft Windows
Πλατφόρμες ψηφιακής διανομής: Steam, Διάφορα ηλεκτρονικά καταστήματα (δείτε εδώ)
Ανάπτυξη: Animation Arts
Εκδότης: Deep Silver
Παίκτες: Single Player
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 13 Σεπτεμβρίου 2012 (Βόρεια Αμερική), 12 Οκτωβρίου 2012 (Ευρώπη)
Χώρα Προέλευσης: Γερμανία
Ελάχιστες Απαιτήσεις Συστήματος:
Λειτουργικό Σύστημα: Windows XP/Vista/7/8/10
Επεξεργαστής: Pentium IV 2GHz μονοπύρηνος ή 100% συμβατός επεξεργαστής
Μνήμη RAM: 512 MB
Σκληρός δίσκος: 2 GB ελεύθερος χώρος
Κάρτα γραφικών: Συμβατή με DirectX 9 με τουλάχιστον 128 MB μνήμη
Κάρτα ήχου: Συμβατή με DirectX 9.0c 16 Bit κάρτα ήχου (προαιρετικά)
DirectX: 9.0c
Ποντίκι
Πληκτρολόγιο
DVD-ROM Drive
Ηλικιακή ταξινόμηση: 12 (https://pegi.info/)
Ψηφιακά μέσα: Διαδικτυακό κατέβασμα, DVD-ROM

Εισαγωγή – Σενάριο


Το Secret Files 3 είναι το προτελευταίο βιντεοπαιχνίδι της πολύ καλής γερμανικής σειράς παραδοσιακών point and click adventure, Secret Files. Τα games αυτής της σειράς είναι τα εξής 4 με χρονολογική σειρά από το παλαιότερο ως το πιο καινούργιο: Secret Files: Tunguska [2006], Secret Files 2: Puritas Cordis [2009], Secret Files 3 [2012], Secret Files: Sam Peters [2013].

Πρόκειται για μία πολύ προσεγμένη σειρά adventure με υπέροχα γραφικά και ήχο, ενδιαφέροντα σενάρια και που εισήγαγε από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, Secret Files: Tunguska του 2006 την καινοτομία να βλέπεις όποια στιγμή θέλεις τα hotspots και τις πιθανές εξόδους από την κάθε οθόνη ώστε να εξαλείφει ουσιαστικά το δυσβάσταχτο pixel hunting που έχουν τα περισσότερα adventure, παλιά και καινούργια.

Δυστυχώς όμως τα πρώτα 2 παιχνίδια της σειράς και ιδιαίτερα το πρώτο υπέφεραν από μη λογικούς, αυθαίρετους πολλές φορές γρίφους. Εντούτοις, τα 2 τελευταία, Secret Files 3 και Secret Files: Sam Peters διόρθωσαν και βελτίωσαν πολύ αυτό το πρόβλημα.

Τα 2 από αυτά τα 4 παιχνίδια που ξεχώρισα και μου άρεσαν περισσότερο είναι το πρώτο, Secret Files: Tunguska και το τελευταίο, Secret Files: Sam Peters. Και τα 2 αυτά videogames έχουν πολύ καλά σενάρια, λεπτομερέστατα και θαυμάσια γραφικά με πλούσια χρώματα που σε ζαλίζουν και δημιουργικούς και όμορφους γρίφους.

Πέρα από κάθε αμφιβολία, η σειρά Secret Files έχει επηρεαστεί από κλασικές παλαιότερες σειρές adventure games όπως τα Βρετανικά Broken Sword, τη σειρά The Longest Journey και σαφώς την θρυλική σειρά Syberia και γενικότερα τα videogames του Benoit Sokal.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, για παράδειγμα ότι η βασική πρωταγωνίστρια της σειράς Secret Files είναι η νεαρή Nina Kalenkov, μία όμορφη κοκκινομάλλα Ρωσίδα. Αφού και τα Syberia διαδραματίζονται στην Σιβηρία.

Παρά όμως τις επιρροές που έχει κάθε έργο τέχνης όπως είναι και τα καλά και αξιόλογα βιντεοπαιχνίδια, το Secret Files δεν αντέγραψε ποτέ στεγνά κάποιον άλλο δημιουργό. Απλώς δανείστηκε ορισμένες καλές ιδέες. Και ενώ μπορεί να σας θυμίσει ένα από τα προαναφερθέντα ή κάποιο άλλο game, η σειρά αυτή έχει ασφαλώς τη δική της σφραγίδα και προσωπικότητα.

Έτσι κι αλλιώς, παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει. Δηλαδή όλοι οι καλλιτέχνες κάτι βλέπουνε, διαβάζουνε ή ακούνε και μετά όλη αυτήν την γνώση, τις σκέψεις και τα συναισθήματα τα χωνεύουν μέσα στο μυαλό τους και φτιάχνουν αυτό που θέλουν.

Το σενάριο του Secret Files 3 έχει ως εξής: Στην αρχή του παιχνιδιού μεταφερόμαστε στην αρχαία Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 48 προ Χριστού. Εκεί αναλαμβάνεις το ρόλο κάποιου σκοτεινού και μυστηριώδους Αιγυπτίου, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει από έναν πόλεμο που έχει ξεσπάσει σε αυτή την χώρα. Στόχος του είναι να μπει στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και να βάλει φωτιά στα βιβλία [ή παπύρους] εκείνης της εποχής.

Τώρα γιατί το κάνει και αν είναι ηθικό αυτό που βούλεται να πράξει δεν μας εξηγεί το παιχνίδι αργότερα. Μετά από αυτό η Νίνα βλέπει στο όνειρό της τον πολυπόθητο γάμο της [καιρός της ήτανε να νοικοκυρευτεί!] με τον παλιό αγαπητικό της [από το πρώτο Secret Files: Tunguska] γερμανό Max Gruber. Όμως ο ιερέας αντί για το συνηθισμένο τροπάριο των γάμων αρχίζει να τους διαβάζει κάποια τρομακτικά λόγια μάλλον από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Μετά από αυτό, η Εκκλησία πιάνει φωτιά και αρχίζει να γκρεμίζεται.

Ο Μαξ μένει παθητικά και παράξενα ατάραχος μπροστά στα συνταρακτικά αυτά γεγονότα και εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Έτσι, η Νίνα μένει μόνη της και προσπαθεί να επιβιώσει από τη φωτιά και να βρει την έξοδο από την Εκκλησία που καταστρέφεται σιγά – σιγά.

Αφού καταφέρνει και γλυτώνει, η Νίνα ξυπνάει στο κρεβάτι του σπιτιού στο οποίο μένουν εκείνη και ο Μαξ. Ακολουθεί μία συζήτηση όπου ο Μαξ της λέει ότι ανησυχεί για την αγαπημένη του Νίνα και ότι από τα γεγονότα της Tunguska και μετά η τελευταία βλέπει συνεχώς εφιάλτες. Μετά από μία σχετικά σύντομη συζήτηση του ζευγαριού, μπαίνουν στο σπίτι τους κάποιοι τύποι ντυμένοι σαν αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων με αλεξίσφαιρα γιλέκα και πιστόλια στα χέρια και απαγάγουν τον Μαξ με την αυθαίρετη κατηγορία της «τρομοκρατίας».

Ένας από τους σκοπούς του παιχνιδιού είναι τώρα για την Νίνα να ανακαλύψει τι απέγινε ο Μαξ και ποιός στο καλό τον απήγαγε αφού σίγουρα είναι αθώος και δεν θα έπρεπε να έχει μπλεξίματα με τον νόμο.

Στο στόρι του Secret Files 3 εμπλέκονται ο αρχαίος έλληνας πανεπιστήμονας, Αρχιμήδης, ο ιταλός σπουδαίος καλλιτέχνης και επίσης πανεπιστήμονας της ιταλικής Αναγέννησης Λεονάρντο Ντα Βίντσι, το μεγάλο ευρωπαϊκό κέντρο Φυσικών, πυρηνικών και σωματιδιακών ερευνών CERN και άλλα.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως του Secret Files 3 είναι ότι το σενάριο πάσχει από ασυνέπεια. Και εξηγούμαι. Για παράδειγμα αναφέρει τους προαναφερθέντες κλασικούς επιστήμονες και αρτίστες, αλλά όταν προχωράει το παιχνίδι δεν μας λέει καθόλου γιατί τους μνημόνευσε στην αρχή του. Και τι σχέση έχουν με την σύγχρονη εποχή και με αυτά που αναφέρει το παίγνιον αργότερα στην πλοκή του.

Εάν είχαν καταφέρει οι δημιουργοί να συνδέσουν σωστά όλα τα μέρη θα είχαμε ένα πολύ ενδιαφέρον και καλό σενάριο. Εγώ πάντως σε πολλά σημεία αισθάνθηκα να λύνω γρίφους για να λύνω γρίφους και το όλο game μού φάνηκε βαρετό και σαν ανάμεικτη σαλάτα χωρίς συνέπεια και συνέχεια.

Άρα έχει το χειρότερο και πιο αχρείαστα περίπλοκο σενάριο σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα 3 videogames της σειράς Secret Files. Και λόγω του ότι η καρδιά κάθε adventure game είναι το σενάριό του, το Secret Files 3 σαφώς υστερεί σαν παιχνίδι, σε μία κατά τα άλλα πολύ καλή και διασκεδαστική σειρά παιχνιδιών.


Γραφικά – Ήχος


Τα γραφικά του Secret Files 3 είναι προοπτικής 3ου προσώπου. Δηλαδή βλέπεις και κινείς ολόκληρο το σώμα της πρωταγωνίστριας. Η ανάλυση [resolution] , το anti-aliasing, καθώς και η συνολική ποιότητά τους μπορούν να ρυθμιστούν με απόλυτη ακρίβεια από το μενού “configuration” πριν μπείτε στο παιχνίδι αυτό καθαυτό.

Σας συνιστώ να μπείτε στο προαναφερθέν μενού και να ρυθμίσετε σωστά το παιχνίδι πριν αρχίσετε να παίζετε ώστε να έχετε την καλύτερη δυνατή εμπειρία gaming. Μην αφήσετε τις προεπιλεγμένες ρυθμίσεις [defaults] γιατί δεν είναι καλές. Το game υποστηρίζει όλων των ειδών τις οθόνες τέλεια. Από πολύ παλιές και μικρές μέχρι πολύ μεγάλες και καινούργιες. Εγώ το δοκίμασα σε μία πολύ παλιά τεχνολογίας φθορίου 17 ιντσών και σε μία πιο καινούργια LED 24’’ ιντσών FullHD [1920X1080] οθόνες και δεν αντιμετώπισα κανένα απολύτως πρόβλημα.

Οι κέρσορες του ποντικιού είναι ακριβώς ίδιοι με του Secret Files: Sam Peters. Γενικά, όσο μεγαλύτερη οθόνη έχετε στον υπολογιστή σας, τόσο ογκωδέστεροι αλλά και ευκρινέστεροι θα φαίνονται οι κέρσορες. Οι τελευταίοι είναι πολύ καλαίσθητοι και σας οδηγούν στο παιχνίδι.  Άρα δεν θα χρειαστείτε manual για να καταλάβετε τον χειρισμό του Secret Files 3 και κατ’ επέκταση όλων των υπολοίπων παιχνιδιών της σειράς Secret Files.

Οι σκιές των ανθρώπων στο χώρο είναι προσεγμένες. Αυτό που παρατήρησα αμέσως, στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού είναι ότι το πρόσωπο της Νίνα είναι πιο παχουλό και άσχημο στο Secret Files 3. Επίσης και οι αναλογίες του σώματός της άλλαξαν λίγο προς το πιο ευτραφές. Προτιμώ  ασφαλώς την εμφάνιση της Νίνας στα Secret Files 1 & 2.

Μάλλον θέλησαν οι δημιουργοί να δείξουν ότι η Νίνα μεγάλωσε και άλλαξαν λίγο τα χαρακτηριστικά της. Κανένας άνθρωπος δεν μένει εντελώς ίδιος μεγαλώνοντας. Όλοι οι άνθρωποι παραμορφώνονται γερνώντας. Άλλοι περισσότερο και άλλοι, πιο ανθεκτικοί, λιγότερο. Μαζί με τα επιπλέον κιλά που πήρε η Νίνα μας, φούσκωσε λίγο και το μπούστο της. Αυτό θα αρέσει σε αρκετούς άντρες adventure gamers, αφού τώρα είναι ίσως πιο σέξι απ’ ότι στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς.

Τα γραφικά του τίτλου είναι πολύ πλούσια σε λεπτομέρειες, εντυπωσιακότατα με άφθονα, πολύ ζωντανά χρώματα. Κάτι που βάσει της εμπειρίας μου με διάφορα γερμανικά games το περίμενα απολύτως και μου άρεσε πολύ αυτή η ζωντάνια τους!

Επίσης πρόσεξα ότι τα εικονίδια των αντικειμένων του inventory είναι πιο τετραγωνισμένα σε σχέση με όλα τα άλλα videogames της σειράς Secret Files. Το inventory εμφανίζεται μόνο αν μετακινήσετε το ποντίκι σας προς την κάτω πλευρά της οθόνης και μετά εξαφανίζεται αυτόματα.

Οι γραμματοσειρές των διαλόγων και των εγγράφων του Secret Files 3 είναι ευανάγνωστες και κλασικές στην όψη τους. Δεν μου άρεσαν τόσο όσο οι πιο παιδικές και χαρούμενες του Secret Files: Sam Peters, αλλά δεν είναι και άσχημες εντέλει.

Στο παιχνίδι υπάρχουν αρκετά pre rendered videos αλλά όπως συμβαίνει και με αυτά του Secret Files: Sam Peters φαίνονται εντελώς ξεπερασμένης τεχνολογίας και θολά. Αν τα συγκρίνω με αυτά του Sinking Island του 2007 [πολύ παλαιότερου παιχνιδιού], είναι πολύ φτωχά σε ποιότητα. Σαφώς και δεν είναι βίντεο που αρμόζουν σε ένα παιχνίδι του 2012. Τα μοντέλα όλων των πρωταγωνιστών είναι καλοσχεδιασμένα.

Ας δούμε και τον ήχο του Secret Files 3. Ο συγχρονισμός των χειλιών με την ομιλία των πρωταγωνιστών είναι από τους χειρότερους που έχω δει ως τώρα. Μαντεύοντας για το πήγε στραβά, πιστεύω ότι πιθανόν μετέφεραν το lipsync της γερμανικής έκδοσης και στην Αγγλική και γι’ αυτό το τόσο άσχημο αποτέλεσμα.

Η μουσική υπόκρουση είναι πολύ καλή και υπάρχει και μουσικό χαλί για το κεντρικό μενού το οποίο είναι πολύ χαλαρωτικό και συμπαθητικό. Καθώς και για όλες τις περιοχές του παιχνιδιού. Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες που δεν μιλούν τα Αγγλικά ως μητρική τους γλώσσα τα εκφέρουν με ιδιαίτερη προφορά, π.χ. Τούρκοι, Άραβες ή Ιταλοί.

Τα ηχητικά εφέ είναι εξαιρετικά, πλούσια και δημιουργούν έντονη ατμόσφαιρα. Ανάλογα σε ποια περιοχή του κόσμου θα βρεθεί η Νίνα. Ο ήχος επίσης αλλάζει όμορφα ανάλογα με τη γεωμετρία του χώρου.

Η φωνή της ηθοποιού που υποδύθηκε τη Νίνα δεν είναι πειστική και ακούγεται σαν να βαριέται όταν μιλάει. Και στα 3 games της σειράς Secret Files με πρωταίτια την Νίνα Καλένκοφ άλλαξαν οι παραγωγοί την φωνή της τελευταίας. Αυτό όμως δεν ήταν καθόλου σωστό κατά την άποψή μου. Αφού η φωνή της στο πρώτο Secret Files: Tunguska ήταν η καλύτερη σαν χροιά, ερμηνεία και απόδοση συναισθημάτων. Επίσης, εκείνη η ηθοποιός είχε πιο γλυκιά, ζεστή και θηλυκή φωνή.

Γενικά όταν κάτι ή κάποιος άνθρωπος κάνει καλά τη δουλειά του, καλό είναι να τον κρατάμε. Και να μην κάνουμε αλλαγές για να κάνουμε αλλαγές. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους σε σχέση με αυτήν που παίζει την Νίνα. Αλλά, μιας και η Νίνα είναι η βασική πρωτοστάτης το πρόβλημα του voice acting για το Secret Files 3 είναι εμφανές δυστυχώς.

Το Secret Files 3 θα το βρείτε στο Steam, όπου διατίθεται σε 2 μόνο γλώσσες: Αγγλικά και Γερμανικά. Άλλα παιχνίδια μεταφράζονται σε πάρα πολλές γλώσσες όπως τα περισσότερα παιχνίδια του Sokal για παράδειγμα. Το Syberia 3 ας πούμε έχει μεταφραστεί επίσημα σε 11 γλώσσες παρακαλώ! Και το Sinking Island σε 5. Γενικά, σχεδόν κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να φτάσει την απαράμιλλη ποιότητα των παιχνιδιών του Benoit Sokal. Τουλάχιστον στην κατηγορία των adventure games.


Χειρισμός – Πλοκή – Γρίφοι


Ο χειρισμός του Secret Files 3 είναι ο απλούστερος δυνατός. Αφού ο ίδιος ο σχεδιασμός των κερσόρων σάς εξηγεί τα πάντα. Αν θέλετε να μάθετε πώς χρησιμοποιούνται οι λειτουργίες quicksave, quickload, take screenshot, display FPS κλπ. Σας συνιστώ να διαβάσετε το manual του παιχνιδιού το οποίο θα το βρείτε στο Steam.

Στο παιχνίδι επιστρέφει η λειτουργία GAMEHELP, δηλαδή ανά πάσα στιγμή μπορείτε να βλέπετε όλα τα hotspots στην οθόνη καθώς και τις εξόδους από κάθε μία οθόνη προς την επόμενη/ες. Παρόλα αυτά, δυστυχώς και για άγνωστο λόγο, δεν υπάρχει πλέον καμία βοήθεια για τους γρίφους σκέψης και γενικά για καμία σπαζοκεφαλιά. Το παιχνίδι σάς αφήνει να λύσετε όλους τους γρίφους χωρίς καμία βοήθεια επίτηδες ώστε όπως λέει το φυλλάδιο οδηγιών, να μην σας χαλάσει τη χαρά του καλού γριφολύτη.

Συνάμα, στο Secret Files 3 δεν υπάρχει ημερολόγιο. Όμως, στο μεταγενέστερο, Secret Files: Sam Peters υπάρχει diary καθώς και σε όλα τα υπόλοιπα videogames της σειράς Secret Files. Αυτή η βλακώδης αφαίρεση δεν μου άρεσε καθόλου.

Με διπλό κλικ σε μία έξοδο αλλάζεις οθόνη κατευθείαν. Επίσης αν κλικάρετε κάπου που είναι μακριά για να πάει ο πρωταγωνιστής, θα τρέξει προς το σημείο αυτόματα. Αν κλικάρετε κάπου κοντά θα βηματίσει προς τα κει.

Το Secret Files 3 εισάγει νέου είδους αινίγματα τύπου πάζλ όπου θα πρέπει να ενώσετε κομμάτια για να συμπληρωθεί μία εικόνα ή ένα έγγραφο. Αυτοί οι γρίφοι δεν είναι πολύ δύσκολοι αλλά είναι αρκετά ενδιαφέροντες και διασκεδαστικοί. Είναι η δεύτερη φορά που βλέπω τέτοιους γρίφους σκέψης μετά το μεταγενέστερο Secret Files: Sam Peters.

Κάτι που κατακρίθηκε από πολλούς είναι ότι σε αντίθεση με τα Secret Files 1 & 2, στο Secret Files 3 αφαιρέθηκαν οι σπαζοκεφαλιές συνεργασίας μεταξύ Νίνας και Μαξ, ή Μαξ και  Sam Peters. Θυμηθείτε όσοι έχετε παίξει τα πρώτα games και θα καταλάβετε τι εννοώ. Τούτο σημαίνει ότι σχεδόν στο 100% του τίτλου Secret Files 3 θα ελέγχετε αποκλειστικά και μόνο την Νίνα. Όπως και στο Secret Files: Sam Peters χειρίζεστε μόνο την Sam. Αυτό, ενώ κάνει το gameplay πιο απλό, αφαιρεί από την αίγλη και την ευελιξία του βιντεοπαιχνιδιού.

Το φυλλάδιο οδηγιών του Secret Files 3 φαίνεται πολύ φτωχαδιάρικο και σκέτο σε σχέση με τα manuals των 2 πρώτων παιχνιδιών της σειράς. Επιπροσθέτως, δεν έχει καθόλου υψηλής ποιότητας artwork όπως τα προαναφερθέντα 2 manuals. Πάντως, σε σύγκριση με το Secret Files: Sam Peters, το οποίο δεν έχει ούτε καν φυλλάδιο οδηγιών είναι καλύτερη η κατάσταση. Ακόμα θυμάμαι το πώς χάζευα τα manuals των Secret Files 1 & 2 με τα υπέροχα artwork, νεώτερος.

Το κεντρικό μενού του Secret Files 3 είναι πολύ ιδιόρρυθμο και αλλάζει ανάλογα με το πώς θα απαντήσετε σε ένα μικρό ερωτηματολόγιο που θα σας βγάλει όταν ξεκινήσει το παιχνίδι. Αν δεν απαντήσετε καθόλου τότε η μορφή του κεντρικού μενού θα αλλάζει κάθε φορά που ανοίγετε το παιχνίδι.

Το περπάτημα της Νίνα είναι αυτή τη φορά πιο θηλυκό και λικνιστό. Ίδιο σχεδόν με αυτό της Sam Peters στο Secret Files: Sam Peters. Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει αφού οι ηρωίδες δείχνουν πιο σέξι έτσι.

Σε ορισμένες σπαζοκεφαλιές σάς δίνεται από την αρχή η επιλογή αν θέλετε να λύσετε το αίνιγμα στο εύκολο ή στο δύσκολο επίπεδο [για τους πιο σκληροπυρηνικούς adventurers]. Πολύ έξυπνη προσθήκη αυτή που δεν την έχω ξαναδεί σε άλλο βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας, ούτε και στα υπόλοιπα της σειράς Secret Files.

Η πλοκή του Secret Files 3 προχωράει γρήγορα αν και το παιχνίδι είναι αρκετά μεγάλο σε διάρκεια δράσης. Εμένα μου πήρε γύρω στις 12 ώρες για να το τελειώσω μία φορά.

Οι γρίφοι του Secret Files 3 είναι σχεδόν όλοι λογικοί και λύνονται με λίγη σκέψη. Όμως το τελευταίο αίνιγμα με τον στρογγυλό τροχό δεν μου άρεσε καθόλου. Το βρήκα κακοσχεδιασμένο και υπερβολικά δύσκολο. Αναγκάστηκα να λοξοκοιτάξω σε λυσάρι μετά απογοήτευσής μου. Σε άλλους παίκτες όμως μπορεί να αρέσει.

Στο Secret Files 3 υπάρχουν 4 διαφορετικοί τερματισμοί ανάλογα με 4 διακριτές αποφάσεις που θα πρέπει να πάρετε σε 2 διλήμματα που θα σας θέσει το παιχνίδι στη μέση και κοντά στο τέλος του. Αν θέλετε να δείτε όλους τους τερματισμούς θα πρέπει να παίξετε το παιχνίδι 4 φορές από την αρχή μέχρι το τέλος. Πολύ ενδιαφέροντα τα μενού που ξεκλειδώνονται μετά τον πρώτο τερματισμό. Ειδικά το achievements [κατορθώματα] είναι πολύ καλό.

Στο Secret Files 3, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα games της σειράς Secret Files, δεν υπάρχουν καθόλου κείμενα για να διαβάσετε. Αυτό προφανώς έγινε για να ξεκουράσει τους παίκτες. Αλλά τελικά αφαιρεί από την όποια μαγεία του τίτλου.

Η οθόνη δράσης του Secret Files 3 είναι πλήρης και για να χρησιμοποιήσετε το inventory θα πρέπει να κινήσετε τον κέρσορα προς το κάτω μέρος της οθόνης. Αφού τελειώσετε με το inventory, θα εξαφανιστεί αυτόματα η γραμμή αυτού, ώστε να μην εμποδίζεται το οπτικό σας πεδίο.

Στο Secret Files 3 υπάρχουν όλων των ειδών οι γρίφοι αλλά αυτοί που ίσως κυριαρχούν λίγο περισσότερο είναι οι γρίφοι συνδυασμού αντικειμένων του inventory μεταξύ τους ή χρήσης αυτών των αγαθών σε hotspots στον περιβάλλοντα χώρο. Το game σε αφήνει να σώσεις πάντοτε, ακόμα και στη μέση ενός γρίφου σκέψης. Αυτό είναι πολύ καλό και κάνει τα πράγματα ευκολότερα για τους adventurers.

Το Secret Files 3 δεν έχει κανενός είδους bug ή glitch και από λειτουργικής – τεχνικής άποψης είναι άριστο παιχνίδι. Συμπερασματικά, ο χειρισμός του Secret Files 3 είναι έξοχος και καθιστά το παιχνίδι πολύ εύχρηστο και γρήγορο. Οι γρίφοι είναι αρκετά όμορφοι και οι περισσότεροι λύνονται με την κοινή λογική. Θα μπορούσε όμως το παιχνίδι να προσφέρει λίγη βοήθεια για τα πιο δύσκολα αινίγματα. Και δεν ζητάω κάτι το υπερβολικό, απλά κάτι λίγο ίσα για να ξεκολλήσει το μυαλό των παικτών.


Επίλογος


Το Secret Files 3 είναι μετά βεβαιότητας ο πιο αδύναμος κρίκος όλων των βιντεοπαιχνιδιών της σειράς Secret Files. Ενώ διαθέτει πολύ στιλπνά, λεπτομερή γραφικά, καλό ήχο και μουσική και λογικούς γρίφους [με εξαίρεση τον τελευταίο γρίφο σκέψης]. Παρόλα αυτά το σενάριο πάσχει από ασυνέπεια και είναι κακογραμμένο και κακώς εκτελεσμένο.

Σας συνιστώ να παίξετε όλα τα υπόλοιπα 3 games της αξιόλογης σειράς Secret Files πρώτα. Το Secret Files 3 το προτείνω μόνο σε φανατικούς οπαδούς του σίριαλ αυτού και σε αυτούς που θέλουν οπωσδήποτε να δουν πώς τελειώνει η ιστορία του Μαξ και της Νίνα.

Εν κατακλείδι αξίζει το Secret Files 3 τα 9,99 ευρώ για την αγορά του από το Steam? Για μένα σίγουρα όχι σε αυτήν την αρχική τιμή. Όμως, αν σας τρώει να μάθετε το πώς τελειώνει μία πράγματι όμορφη συλλογή adventure όπως τα Secret Files αξίζει να το προσθέσετε κι αυτό στη συλλογή σας αν το πετύχετε σε έκπτωση.


Θετικά


·         Πολύ όμορφα, λεπτομερή, καλογυαλισμένα γραφικά
·         Καλή μουσική και ηχητικά εφέ
·         Θαυμάσιος χειρισμός
·         Το παιγνίδι εισάγει νέα είδη πρωτότυπων γρίφων
·         Δυνατότητα επιλογής επιπέδου δυσκολίας σε ορισμένους γρίφους
·         4 διαφορετικοί τερματισμοί
·         Το βιντεοπαιχνίδι λειτουργεί άψογα χωρίς bugs ή glitches


Αρνητικά


·         Ασυνεπές και κακώς εκτελεσμένο σενάριο
·         Παρωχημένα και θολά pre – rendered videos
·         Αφαιρέθηκε η βοήθεια για τους γρίφους σκέψης
·         Δεν υπάρχουν ημερολόγιο και κείμενα προς ανάγνωση
·         Η φωνή της ηθοποιού που υποδύεται τη Νίνα
·         Κακό lip sync
·         Φτωχαδιάρικο φυλλάδιο οδηγιών
·         Ο παίκτης ελέγχει μόνο τη Νίνα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 2,5/5